ลายทางของการล่าสัตว์ด้วยความสบายใจ
รถลำเลียงหุ้มเกราะแล่นไปประมาณไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็หยุดลง ประตูรถถูกเปิดออก พวกหลิงหลานลงจากรถไปทีละคนภายใต้คำสั่งของนายทหาร ก่อนจะพบว่าที่นี่มีฐานที่มั่นชั่วคราวอยู่แห่งหนึ่ง
นายทหารชี้ไปยังป่าทึบที่อยู่ด้านหน้าและเอ่ยแนะนำว่า “ที่นี่ก็คือเขตล่าสัตว์ระดับ H เป็นเขตที่เปิดออกมาให้พวกเธอโดยเฉพาะ ตอนนี้บันทึกพิกัดไว้ จะเลยรัศมีภายในสิบกิโลเมตรของพิกัดนี้ไม่ได้เป็นอันขาด”
เขาชี้ไปยังฐานที่มั่นชั่วคราวด้านหลังอีกครั้งและกล่าวว่า “ที่นี่คือเขตพักผ่อนที่จัดให้พวกเธอชั่วคราว รั้วที่ล้อมรอบด้านนอกเป็นบาเรียแม่เหล็กไฟฟ้าแบบเดียวกัน สามารถต้านทานการจู่โจมของสัตว์อสูรระดับ H ได้หลายครั้งแน่นอน ด้านในมีจุดแลกเปลี่ยนเช่นเดียวกัน และถ้าคิดจะกลับไปยังฐานที่มั่นหลัก ถ้าไม่เดินกลับก็ต้องซื้อตั๋วขากลับ นอกจากนี้ตั๋วขากลับทุกใบต้องใช้เครดิต 500 แต้ม….”
นายทหารแสยะยิ้ม เอ่ยด้วยความยินดีในความโชคร้ายของคนอื่นอยู่บ้าง “ดังนั้น รบกวนพวกเธอพยายามหาเงินเข้าล่ะ!”
เขากล่าวจบก็กระโดดขึ้นรถลำเลียงหุ้มเกราะโดยที่ไม่รอให้ลูกเสือมีปฏิกิริยาตอบสนอง รถลำเลียงหุ้มเกราะแล่นออกจากที่นี่ราวกับบินไปก็ไม่ปาน ทิ้งไว้เพียงเหล่าลูกเสือที่ใบหน้าเปื้อนฝุ่น
พวกลูกเสือรู้ตัวอีกทีก็ค่อยตระหนักได้ว่าพวกเขาถูกทหารใจร้ายทอดทิ้งไว้แล้ว จากนั้นก็ทยอยกันด่าทอด้วยความโกรธเกรี้ยวขึ้นมา ตะโกนว่าอีกฝ่ายต่
