ำช้าไร้ยางอาย ทำไมถึงจากไปแบบนี้โดยที่ไม่สอนอะไรเลย
หานจี้จวินไม่สนใจเสียงเอะอะรอบข้าง เอ่ยถามหลิงหลานที่อยู่ข้างกายว่า “ตรวจสอบฐานที่มั่นที่นี่หรือว่าไปล่าสัตว์ทันทีเลย?”
หลิงหลานเอ่ยอย่างเฉยชาว่า “ฐานที่มั่นหนีไม่ได้ ไว้พวกเขากลับมาแล้วค่อยตรวจสอบดูก็ยังไม่สาย พวกเราต้องทำความเข้าใจเขตพื้นที่นี้ให้ดีก่อนฟ้ามืด พอตกกลางคืนก็สามารถวางแผนการล่าสัตว์ได้แล้ว”
การตัดสินใจของหลิงหลานได้รับการเห็นชอบจากทุกคน ควรพูดว่า ขอเพียงหลิงหลานตัดสินใจแล้ว คนอื่นๆ ในทีมย่อมไม่มีความคิดเห็นอะไร ดังนั้น ทั้งห้าคนแบกกระเป๋าเดินทางแล้วเดินไปที่ป่าด้านหน้าอย่างรวดเร็วมาก
ทีมอื่นๆ เห็นทีมหลิงหลานเคลื่อนไหวก็เก็บงำความโกรธและเริ่มเคลื่อนไหวเช่นกัน บางทีมเลือกเข้าไปในฐานที่มั่นชั่วคราวเพื่อตรวจสอบดูสักรอบ บางทีมก็เหมือนกับทีมหลิงหลาน เข้าไปในเขตล่าสัตว์ เตรียมการล่าสัตว์ครั้งแรกของพวกเขา
………….
เวลานี้เอง บนท้องฟ้าที่อยู่ห่างจากพวกหลิงหลานไปหลายกิโลเมตร หน่วยหุ่นรบที่กำลังตรวจตราเฝ้าดูที่นี่เห็นว่ามีทีมของพวกลูกเสือเริ่มล่าสัตว์แล้ว หัวหน้าของพวกเขาก็สั่งการลูกน้องว่า “ทุกคนรับผิดชอบหนึ่งทีม อย่าให้พวกเขาเกิดอันตรายได้”
“รับทราบแล้ว หัวหน้า!”
“M1702 เลือกทีมหนึ่ง!”
“M1703 เลือกทีมสอง!”
“M1704 เลือกทีมห้า!”
“M1705 เลือกทีม….!”
…………
ส่วนอีกทางด้านหนึ่ง บนเนินเขาที่อยู่ห่างไปหลายกิโลเมตร มีหุ่นรบสัตว์ป่าหนึ่งก
