องกำลังเฝ้าจับตามองที่นี่เช่นกัน
“ไอ้หนูทั้งหลาย หาเป้าหมายของพวกนายได้หรือยัง?”
“ลูกพี่วางใจได้เลย เราหาได้แล้ว….”
“น่าเสียดายที่ไม่มีโลลิ จับกดไม่ได้เลย…”
“โชตะก็มีประโยชน์เหมือนกันเถอะ นายมันตาลุงลามก”
“อย่ามองฉันแบบนี้สิ ฉันแค่มีความรักของพ่ออยู่เต็มเปี่ยมนะ…”
“เหอะ….” คนกลุ่มนี้ส่งเสียงเอะอะพูดคุยหยอกล้อโดยไม่ได้ห้ามปรามคำพูดอะไรเลย แต่ว่ามือกลับเคลื่อนไหวได้แม่นยำมาก ควบคุมหุ่นรบสัตว์ป่าเหล่านี้กระโดดเข้าไปในป่าอย่างคล่องแคล่ว ลอบตามเข้าไปปกป้องทีมลูกเสือที่พวกเขาจะต้องคุ้มครอง
………..
ทีมหลิงหลานมีฉีหลงเป็นหัวหอก ตรงกลางคือหานจี้จวิน สองข้างคือลั่วล่างกับหลินจงชิง และด้านหลังก็คือหลิงหลานที่รั้งท้ายขบวน ทักษะการต่อสู้ของหานจี้จวินแย่ที่สุดในกลุ่ม ถ้ายังไม่รู้ความสามารถที่แท้จริงของสัตว์อสูรเขตพื้นที่นี้ หลิงหลานจำเป็นต้องจัดรูปแบบขบวนที่รับประกันความปลอดภัยมากที่สุด
ตลอดทางที่ผ่านมาของพวกเขาสงบราบเรียบมาก ไม่ได้เจอสิ่งที่เรียกว่าสัตว์อสูรเลย หลังจากที่เดินเข้าไปในป่าลึกประมาณสามร้อยสี่ร้อยเมตรแล้ว สายตาของหลิงหลานพลันไหววูบขึ้นมา ศีรษะหันไปทางด้านซ้ายเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าตรงทางด้านนั้นมีสัตว์อสูรเข้ามาใกล้แล้ว
ผ่านไปหลายวินาที ฉีหลงก็สัมผัสได้เช่นกัน เขารีบเอ่ยปากเตือนว่า “ดูเหมือนจะมีสัตว์อสูรเข้ามาใกล้แล้ว ทุกคนระวังตัวไว้”
ทุกคนได้ยินคำพูดก็กุมอาวุธในมือไว้แน่น สังเกตทิศทาง
