นจะโดนบอกว่าอีกหนึ่งชั่วโมงให้หลังก็จะมีรถพาพวกเขาออกจากค่ายไปยังสถานที่ล่าสัตว์ หลิงหลานจึงตัดสินใจไปทำให้ท้องอิ่มก่อน ไม่อย่างนั้นพอท้องหิวก็จะไม่มีแรงไปล่าสัตว์
เธอเอ่ยถามเรื่องอาหารการกินของเหล่าลูกเสือแล้วก็รู้ว่าที่นี่มีโรงอาหารที่จัดหาอาหารให้กับสมาชิกในค่ายโดยเฉพาะ รับประทานอาหารด้านในได้ทุกเวลา แต่ว่าต้องใช้แต้มเครดิตไปซื้อ
หลิงหลานไม่ได้สอบถามต่อ เธอพาพวกฉีหลงไปที่โรงอาหารทันที เมื่อกลุ่มของอู่จย่งที่สังเกตการเคลื่อนไหวของเธอมาตลอดรู้แผนการของหลิงหลานเข้าก็ครุ่นคิดสักพักแล้วตัดสินใจตามหลิงหลานไปด้วยกัน
ทั้งสองทีมทานอาหารจานด่วนที่ธรรมดาและราคาถูกมากที่สุดในโรงอาหาร ทุกคนใช้เครดิตไปห้าสิบแต้ม หลิงหลานพบว่าทางค่ายไม่ได้ให้เวลาพวกเขาเตรียมตัวมากนักจริงๆ ถ้าหากสามวันให้หลังยังคิดวิธีหาเงินไม่ได้ละก็ พวกเขาก็ไม่มีอาหารการกินแล้ว….
ในขณะที่ทานอาหาร หานจี้จวินแนะนำให้ไปที่จุดแลกแต้มเครดิตก่อนเพื่อทำความเข้าใจวิธีการหาแต้มเครดิตว่าจะต้องทำยังไง เขาคิดว่าต้องเรียนรู้วิธีการแลกแต้มที่นี่ก่อนที่จะทำการล่าสัตว์ โดยเฉพาะการแลกแต้มของสัตว์อสูร อย่าให้เป็นแบบสังหารสัตว์อสูรตัวหนึ่งมาอย่างยากลำบาก ทว่ากลับมาแล้วดันแลกแต้มเครดิตอะไรไม่ได้ แบบนี้ก็ขาดทุนเกินไปแล้ว
หลิงหลานคิดว่ามีเหตุผลมาก ดังนั้นทุกคนจึงเร่งความเร็วในการทานให้มากขึ้นผ่านไปไม่กี่นาทีก็ทานอาหารเสร็จ จากนั้นก็รีบไปที่จุดแลกแ
