งทีมหลิงหลานไม่เจอแล้ว ทำได้แค่กลับไปยังจุดรวมตัวด้วยความหงุดหงิด ด้วยเหตุนี้เองพวกเขาจึงมาถึงก่อน
ผ่านไปไม่นาน ทหารร่างกำยำคนหนึ่งพานำคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา เขามองบรรดาเด็กตัวน้อยๆ เบื้องหน้าก็หัวเราะแหะๆ พลางกล่าวว่า “ไฮ! พวกหนูน้อยที่น่ารัก ฉันคือหัวหน้าทีมปฏิบัติการของพวกเธอในครั้งนี้ รบกวนเรียกฉันตรงๆ ว่าหัวหน้านะ”
เมื่อเห็นบรรดาลูกเสือพุ่งความสนใจมาที่ร่างตน เขาค่อยเอ่ยเตือนต่อว่า “อีกเดี๋ยวฉันจะพาพวกเธอไปยังสถานที่ล่าสัตว์ จำไว้ว่าต้องฟังคำสั่งจากฉัน อย่าเคลื่อนไหวโดยพลการ ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดตายอยู่ข้างนอกขึ้นมา อย่าโทษว่าฉันไม่ได้เตือนพวกเธอนะ”
คำพูดของนายทหารทำให้หัวใจของเหล่าลูกเสือกระดอนขึ้นมาอีกครั้ง
“แล้วพวกเธอมีทีมกันหรือเปล่า? หัวหน้าทีมยกมือขึ้นมาให้ฉันหน่อย” นายทหารเอ่ยปากถามอีกครั้ง
ในหมู่ลูกเสือรวมไปถึงหลิงหลานมีมือน้อยๆ หกมือชูขึ้นมาอย่างบางตา นายทหารขมวดคิ้ว เขาไม่นึกเลยว่าลูกเสือรุ่นนี้จะตั้งทีมขึ้นมาเองน้อยขนาดนั้น เดิมทีเขายังนึกว่าถ้ามีทีมแล้ว เวลาร่วมมือก็จะค่อนข้างรู้ใจกัน เมื่อล่าสัตว์ก็จะค่อนข้างปลอดภัยมาก ตอนนี้ดูแล้วสถานการณ์ไม่ได้ดีเหมือนที่เขาจินตนาการไว้
เขาชูมือขวาตะโกนด้วยความจนใจว่า “คนที่มีทีม หัวหน้าทีมพาลูกทีมมาที่ขวามือของฉัน หัวหน้ายืนอยู่หน้าสุด ทุกทีมยืนเข้าแถว”
พวกหลิงหลานมาที่ข้างกายนายทหารอย่างรวดเร็ว หัวหน้าทีมเปลือกนอกของทีมหลิงหลานค
