หลิงหลานทำความเคารพตามมาตรฐานของลูกเสือทีหนึ่ง หลังจากนั้นก็หันหลังเดินกลับไป เธอเอ่ยกับพวกลูกเสือห้องเอที่ทำหน้างุนงงเหล่านั้นว่า “การประลองจบแล้ว พวกเรากลับ”
เหล่าลูกเสือห้องเอมองหน้ากันเอง ไม่รู้ว่าการประลองของหลิงหลานแพ้หรือชนะ ถึงแม้ว่าครูฝึกของยานคนนั้นบอกว่าเขาแพ้แล้ว แต่ว่าในสถานการณ์นั้นดูไม่ออกเลย นอกจากนี้หลิงหลานเองก็ไม่ได้สีหน้าตื่นเต้นออกมา หรือว่านี่เป็นแค่การออมมือ ไว้หน้าลูกเสืออย่างพวกเขานิดหน่อย?
“คิดอะไรอยู่? พวกเรายังด้อยกว่ามาก กลับไปแล้วต้องพยายามให้ดีล่ะ” คำพูดเย็นชาของหลิงหลานทำให้นักเรียนห้องเอตระหนักขึ้นได้ทันที ดูท่าอีกฝ่ายจะไว้หน้าให้พวกเขาบ้างจริงๆ
พวกลูกเสือห้องเอค่อยๆ ออกจากห้องประลองภายใต้การนำของหลิงหลาน ส่วนพวกลูกเรือของยานก็เริ่มรวมตัวกันที่ข้างกายครูฝึก
พวกลูกเรือที่มีความสามารถในระดับหนึ่งต่างทำหน้าตะลึงงัน จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่อาจเชื่อว่าเด็กคนหนึ่งจะมีความสามารถทัดเทียมกับครูฝึกพวกเขาได้ แน่นอนว่ามีลูกเรือบางคนที่ไม่มีความสามารถอะไรรู้สึกไม่พอใจมาก เอ่ยปากถามด้วยความเย็นชาว่า “ครูฝึก ทำไมถึงไว้หน้าเขา ไม่สั่งสอนอีกฝ่ายให้ดีๆ ละครับ? เขาทำร้าย L15 ของพวกเรานะ”
“ไว้หน้า? ใช่ ไว้หน้าแล้ว แต่ว่าเป็นเขาที่ไว้หน้าฉัน” ครูฝึกเอ่ยพลางยิ้มหยันด้วยสีหน้าไม่สู้ดีมาก “เจ้าพวกโง่ไม่มีตา ทุกคนไปกักตัวหนึ่งวันให้หมด!” ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สนใจเรื่องแพ้ชนะ แต่พอถู
