กคนทักขึ้นมาอีก ในใจก็รู้สึกไม่สบอารมณ์เหมือนกัน
บทลงโทษของครูฝึกทำให้ลูกเรือทุกคนที่รวมตัวกันตรงนี้ร้องระงมขึ้นมา โดยเฉพาะพวกลูกเรือที่ไม่ได้พูดอะไรนั้นรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รับความเป็นธรรมมาก พวกเขากล้าแค่เพียงใช้สายตาเชือดเฉือนมองไปยังคนโง่พวกนั้น แต่ไม่กล้าพูดอะไรมาก เนื่องจากพวกเขาเข้าใจครูฝึกดีว่าอีกฝ่ายเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น ใครกล้าขอร้อง บทลงโทษก็จะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว
พวกลูกเรือเดินเข้าไปในห้องกักตัวโดยเฉพาะของยาน จากนั้นก็พบว่าครูฝึกตามหลังมาติดๆ มีลูกเรือคนหนึ่งเอ่ยเอาใจว่า “ครูฝึก ไม่จำเป็นต้องคุมหรอกครับ พวกเราจะไปห้องกักตัวเอง”
“ไม่ได้คุมพวกนาย แต่ว่าฉันเองก็จะกักตัวเจ็ดวันเหมือนกัน” ครูฝึกตอบอย่างเย็นชา
“ทำไมละครับ?” ลูกเรือเอ่ยถามด้วยความตกใจ
“ทำผิดก็ต้องรับการลงโทษ ฉันทำผิดก็ต้องเป็นแบบนี้เหมือนกัน” ครูฝึกทิ้งท้ายประโยคนี้ไว้ก็เข้าไปในห้องกักตัว ปล่อยให้บรรดาลูกเรือมองหน้ากันเอง ไม่รู้ว่าครูฝึกทำความผิดอะไรกันแน่….
…………..
หลังจากที่ครูฝึกออกมาอีกครั้ง ใบหน้าสงบนิ่งนั้นทำให้ทุกคนเข้าใจแล้วว่า ความสามารถของครูฝึกเพิ่มขึ้นอีกแล้ว แรงกดดันที่แสดงออกมาแต่เดิมนั้น บัดนี้ถูกเก็บไปจนแทบจะตรวจจับไม่เจอ ถ้าหากเขาไม่ลงมือก็คงจะมองข้ามตัวตนของเขาได้ง่ายๆ
ถูกต้อง หลังจากที่ครูฝึกกักตัวไปเจ็ดวัน ในที่สุดเขาก็เลื่อนระดับจากพลังปราณตอนกลางเข้าสู่ขอบเขตพลังปราณตอนปลาย ส่วนจะเข้าสู่จุด
