นั้นเขาถึงไม่ยอมเลิกราในตอนที่ได้รับชัยชนะเพราะอยากจะสั่งสอนลูกเสือเหล่านี้ แต่ไม่นึกเลยว่าเขาจะเตะถูกแผ่นเหล็กเสียได้
“L15 หลังจากที่รักษาแผลหายแล้วก็ไปกักตัวสามวัน พิจารณาตัวเองให้ดี” ครูฝึกรู้สึกเสียหน้ามากก็ตะคอกใส่ L15 ด้วยความโกรธเกรี้ยว
ถึงแม้ว่า L15 ถูกหลิงหลานบีบข้อมือจนหัก แต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนเลย ราวกับว่าคนที่ถูกหักมือไม่ใช่เขา มีเพียง เหงื่อที่ไหลซึมออกมาจากบนหน้าผากบางๆ เท่านั้นที่พิสูจน์ว่าตอนนี้เขากำลังสะกดกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ เมื่อเขาได้ยินบทลงโทษของครูฝึกก็ใช้มืออีกข้างที่ยังสมบูรณ์ทำวันทยาหัตถ์ “ครับ ครูฝึก!”
ตอนที่เขาจากไป เขาก็กวาดตามองหลิงหลานที่ยืนอยู่ในสนามด้วยสายตาเย็นเยียบ ไอชั่วร้ายส่องวาบขึ้นมาในแววตา แต่ก็กลับคืนสู่สภาพปกติอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าไอชั่วร้ายเมื่อสักครู่นี้เป็นเพียงภาพหลอนเท่านั้น
“ลูกพี่ เขาถึงกับกล้าคิดร้ายต่อเธอ ฉันจะไปกำจัดเขาให้สิ้นซาก” เสี่ยวซื่อเห็นฉากนี้ก็เต้นเร่าๆ ด้วยความโกรธ ม้วนแขนเสื้อเตรียมตัวจะไประบายความแค้นเพื่อลูกพี่เขา
หลิงหลานเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “นายอยากกำจัดเขาให้สิ้นซาก? กำจัดเขายังไงล่ะ?”
เสี่ยวซื่อตระหนักได้ว่าตัวเองไม่มีมือไม่มีเท้า ไม่สามารถช่วยลูกพี่กำจัดหมอนั่นได้ เขาถูกโจมตีฉับพลันจนไปนั่งยองๆ วาดวงกลมที่มุมกำแพงด้วยความหดหู่ใจ
ทันใดนั้นเขาก็มีปฏิกิริยาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขาเด้งตัวขึ้นมาเอ่ยด้วยความตื่นเ
