ฐนั้นเฉลียวฉลาด ถึงได้มีรถไฟเฉพาะท่าอากาศยานนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นที่นี่ และขยายเพิ่มขึ้นต่อไปเรื่อยๆ
อาจารย์พาพวกเขาไปยังรถไฟเหาะสำหรับท่าหมายเลข 117 เส้นทางนี้รวดเร็วมาก ไม่ถึงห้านาทีก็ส่งพวกหลิงหลานไปถึงจุดหมายได้อย่างแม่นยำ
พอลงจากรถอีกครั้ง หลิงหลานก็เห็นยานอวกาศทรงกรวยยิ่งใหญ่มหึมาตั้งตระหง่านอยู่บนท่าหมายเลข 117 หัวจรวดที่เรียงติดกันเป็นถี่ๆ โผล่ออกมาข้างนอกเป็นหลักฐานว่านี่คือยานอวกาศติดอาวุธลำหนึ่ง ไม่ใช่ยานท่องเที่ยวที่ให้ประชาชนใช้แน่นอน แม้กระทั่งรูกระสุนที่หลงเหลืออยู่บนลำตัวยานก็พิสูจน์แล้วว่าประวัติความเป็นมาของอีกฝ่ายไม่ธรรมดาเลย
หลิงหลานมองอาจารย์เฉิงหย่วนหังที่นำกลุ่มด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าเขาหายานอวกาศที่น่าเกรงขามขนาดนี้ได้ยังไง ควรรู้ไว้ว่ายานอวกาศที่เคยผ่านการต่อสู้อย่างเห็นได้ชัดแบบนี้ไม่มีทางถูกครอบครองโดยสถาบันลูกเสือเด็ดขาด
เฉิงหย่วนหังพาพวกนักเรียนเดินเข้าไปในยานอวกาศ จากนั้นก็เห็นชายร่างกำยำยืนตัวตรงอยู่หน้าประตูยาน ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้สวมเครื่องแบบทหาร แต่หลิงหลานสัมผัสได้ชัดเจนถึงกลิ่นอายทหารอย่างรุนแรงบนร่างของชายผู้นี้ ราวกับว่ายังหลงเหลือไออำมหิตกระหายเลือดที่เพิ่งกลับมาจากสนามรบอย่างไม่จบไม่สิ้น
“เหล่าเหลียน ไม่นึกเลยว่าคนที่มาคือนายนะ ครั้งนี้ต้องรบกวนนายแล้ว” ท่าทีของเฉิงหย่วนหังต่อคนผู้นั้นดูกระตือรือร้นมาก และยังแฝงไปด้วยความเคารพเล็กน้อย
“ฮ่าๆ…เส
