ใช่ชื่อที่เขากังวล ใครจะฝ่าด่านไปได้ก็ไม่เป็นไรทั้งนั้น
“เอาล่ะ ถ้าไม่มีคำถามอะไรแล้ว ทุกคนก็ตามอาจารย์ไปรวมตัวกันที่ลานจัตุรัส” เฉิงหย่วนหังเห็นทุกคนไม่มีข้อสงสัยอื่นอีกก็พูดออกมา จากนั้นก็พานักเรียนปีสี่ห้องเอมาที่จัตุรัสกลางของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ
ทั่วทั้งท้องฟ้าเต็มไปด้วยฟลายอิ้งสเก็ต ทุกคนสวมฟลายอิ้งสเก็ตตามอาจารย์ประจำชั้นของตัวเองมาถึงจัตุรัสกลาง หลิงหลานเอ่ยในใจว่าบางทีนี่อาจจะเป็นสาเหตุว่าทำไมฟลายอิ้งสเก็ตถึงอยู่ในตำแหน่งที่สำคัญต่อโรงเรียนขนาดนี้ การจะเคลื่อนย้ายกลุ่มคนขนาดใหญ่โดยที่มีความยืดหยุ่นสูงมากเช่นนี้ ถ้าเกิดไม่มีฟลายอิ้งสเก็ตละก็ ประสิทธิภาพคงมีไม่เยอะเท่าไหร่จริงๆ
เวลานี้มีคนมาที่ลานจัตุรัสไม่น้อยแล้ว มีเพียงแค่นักเรียนปีสี่ที่จะออกไปล่าสัตว์ในวันนี้ แต่ว่าสถานที่ที่จัดเตรียมให้ไปนั้นไม่เหมือนกัน
หลิงหลานถึงค่อยพบว่าบนฟ้าตรงกลางลานจัตุรัสที่เงียบกริบนั้นเต็มไปด้วยยานบินเล็กๆ รูปร่างเหมือนกระสวยนับไม่ถ้วน ฉากนี้ทำให้หลิงหลานรู้สึกขึ้นมาอีกครั้งว่าเธออยู่ในโลกไซไฟ…เอาล่ะ เดิมทีตัวตนในเวลานี้ของเธอก็ไซไฟมากแล้ว
หลิงหลานเห็นรอบๆ บริเวณลานจัตุรัสปรากฏของที่แต่เดิมไม่เคยมีมาก่อน มันคือแท่นลอยฟ้าขนาดใหญ่หลายอัน เวลานี้บนแท่นบางอันมีนักเรียนของห้องที่มาถึงก่อนกำลังทยอยขึ้นไปบนยานบินเล็กพวกนั้น
เมื่อทุกคนเข้าไปแล้ว ยานบินก็ปิดประตูลง มันกลายเป็นกระสวยรูปวงรีที่ปิดผนึก
