ิงหลานออกมาจากมิติฝึกฝนหุ่นรบทันที ทำให้เธองุนงงอยู่ด้านนอกห้องโถงการเรียนรู้คนเดียว
แม่งเอ๊ย ไม่อยากเรียนเขาก็ไม่สอน! อาจารย์หมายเลขสามงอนแล้ว!
แต่ที่วันนี้หลิงหลานไม่มีอารมณ์เลย ความจริงแล้วก็มีสาเหตุอยู่เหมือนกัน เพราะว่าในที่สุดวันนี้วิชาที่เธอเฝ้ารอคอยมาอย่างยิ่งยวดในสถาบันศูนย์กลางลูกเสือก็มาถึงแล้ว นั่นก็คือการล่าสัตว์ที่ทุ่งป่า
การล่าสัตว์ที่ทุ่งป่านี้ไม่ใช่เรื่องน่าเบื่ออย่างการวิ่งเข้าไปในป่า หยิบหนังสติ๊กยิงไก่ป่าห่านป่าแบบนี้ หากแต่ไปที่ดาวดึกดำบรรพ์สักดวงเพื่อเรียนรู้การเอาตัวรอดในทุ่งป่าเป็นเวลาสามเดือนเต็ม
แน่นอนว่าพวกเขายังเป็นเด็กอายุสิบขวบ ทางสถาบันไม่ให้พวกเขาไปล่าสัตว์ในที่สถานที่อันตรายน่ากลัวอะไรอยู่แล้ว มากสุดก็ไปฝึกฝนในเขตสัตว์ป่าระดับต้นที่มีระดับพลังรบค่อนข้างต่ำ อันที่จริงจากความสามารถของหลิงหลานในตอนนี้ การจัดการสัตว์ป่าระดับต่ำที่มีพลังรบกากๆ พวกนั้นก็ไม่แตกต่างอะไรจากการฆ่าไก่ป่าห่านป่าพวกนั้นเลย
แต่…นั่นไม่ใช่จุดสำคัญ จุดสำคัญคือพวกเขาจะไปที่ดาวดวงไหนต่างหาก นี่หมายความว่าในที่สุดหลิงหลานก็ได้นั่งยานอวกาศในเรื่องเล่าแล้ว นี่ถึงจะเป็นเหตุผลที่หลิงหลานตื่นเต้น ที่รัก คุณเข้าใจหรือเปล่า?
สรุปแล้ว เด็กบ้านนอกอย่างหลิงหลานของพวกเราก็ได้นั่งยานอวกาศที่แท้จริงไปเที่ยวนอกโลกในที่สุด ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถใจเย็นลงได้เลย ก็เหมือนกับตอนที่พวกเราอยู่โรงเรียนประถม
