ารถลดระดับความเกลียดชังของศัตรูได้ แก้ไขความคิดด้านลบของคนอื่นอะไรแบบนี้….ไม่ว่ายังไงก็ทำให้ใครเห็นใครก็รัก!”
“เขาจงใจเหรอ?” หลิงหลานทำหน้ายักษ์ ถ้าเกิดอีกฝ่ายจงใจใช้ความสามารถแบบนี้ละก็ เธอจะจัดให้เขาอยู่ในแบล็คลิสต์แน่นอน ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกดีกับเขา แต่ใครจะไปรู้ว่านี่เป็นผลผลิตจากความสามารถนี้หรือเปล่า
“ไม่ใช่ นี่เป็นความสามารถที่ติดตัวเขามาตั้งแต่กำเนิด ควรพูดว่าเขาไม่มีทางตั้งใจใช้ได้เลย” เสี่ยวซื่อลูบคางพลางหัวเราะอย่างชั่วร้าย “หึๆๆ…เพราะว่าเขามีความรู้สึกดีๆ กับเธอมากเกินไป หวังว่าเธอจะชอบเขาได้ ดังนั้นความสามารถนี้เลยแสดงผลออกมาตามความปรารถนาของเขา พูดแบบนี้ละกัน ความสามารถนี้จะปรากฏได้ต่อเมื่อใจจริงของเขาเต็มใจทำดีกับคนผู้นั้น ดังนั้น ยินดีด้วยนะลูกพี่ เธออยู่ในหมวดหมู่คนที่เขายินดีเต็มใจทำดีต่อเธอมากๆ”
หลิงหลานค่อยวางใจลง เสี่ยวซื่อถึงขนาดมองเห็นว่ามุมปากของเธอโค้งขึ้นอย่างเล็กสุดขีดออกมา ดูท่าลูกพี่ของเขาจะมีความสุขมากเลยนะ เสี่ยวซื่อทอดถอนใจอย่างยิ่งยวด นับตั้งแต่ที่ลูกพี่เขาพัฒนาไปทางทำหน้าตายแล้ว เขาก็เห็นรอยยิ้มของลูกพี่น้อยมาก นี่ทำให้เขาคิดถึงสุดๆ ไปเลย ถึงแม้ว่ารอยยิ้มของลูกพี่ในตอนนั้นอาจจะล่มชาติไม่ได้ แต่ก็ล่มเมืองได้เหลือเฟือเลย
เสี่ยวซื่อใคร่ครวญอยู่สักพักก็เริ่มตำหนิพวกอาจารย์ของมิติการเรียนรู้ ทำไมต้องตั้งค่าให้อาจารย์หน้ายิ้มเป็นคนโรคจิตหน้าเนื้อใจเสือกั
