ในขณะที่หลูเสี่ยวหลงกำลังเสียอกเสียใจอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงเย็นเยียบดังขึ้นที่ข้างหูว่า “พื้นฐานสำคัญมาก เรายังเชี่ยวชาญได้ไม่ครบ ดังนั้นจะจบการศึกษาออกไปไม่ได้”
หลูเสี่ยวหลงเงยหน้าขึ้นมาฉับพลันก่อนจะพบว่าเป็นหุ่นรบเสือชีตาห์ที่ตอบกลับมา ในใจเขารู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง ที่แท้มหาเทพก็ไม่ได้เย่อหยิ่งเย็นชา ผู้ควบคุมหุ่นรบเสือชีตาห์คนนี้เป็นคนที่น่าคบหาชัดๆ
ความจริงแล้ว หลูเสี่ยวหลงเข้าใจผิดไปทั้งนั้น หุ่นรบเสือชีตาห์ไม่เคยคิดจะตอบคำถามของหลูเสี่ยวหลงเลย แต่เพราะว่าสายตาและท่าทีส่ายศีรษะของหุ่นรบกระต่ายทำให้หุ่นรบเสือชีตาห์จำเป็นต้องออกหน้า
หลังจากทีไปมาหาสู่ติดต่อกันหลายเดือน ต่อให้ต่างฝ่ายต่างไม่พูดจา พวกเขาสองคนก็มีความรู้สึกที่รู้ใจกันอย่างน่าประหลาด ขอเพียงส่งสายตาทำท่าครั้งเดียวก็รู้ความคิดของอีกฝ่ายได้ การขยับตารวมไปถึงท่าทีส่ายศีรษะของหุ่นรบกระต่ายเมื่อสักครู่นี้ทำให้ผู้ควบคุมหุ่นรบเสือชีตาห์เข้าใจความคิดของอีกฝ่ายได้ทั้งหมด
“แต่ว่า…พวกนายแข็งแกร่งขนาดนี้แล้วนะ ยังไม่เชี่ยวชาญการควบคุมพื้นฐานอีกเหรอ?” หลูเสี่ยวหลงไม่เข้าใจ ถ้าผลคะแนนแบบนี้ยังไม่ได้สื่อว่าเชี่ยวชาญการควบคุมพื้นฐาน ถ้าอย่างนั้นพวกคนที่ได้คาบเส้นแล้วจบการศึกษาออกไปไม่คู่ควรกับการบังคับหุ่นรบเลยหรือเปล่า?
“แข็งแกร่งเหรอ? ไม่ใช่ว่ายังมีผู้แข็งแกร่งที่อยู่หน้าเราเกือบหนึ่งร้อยคนเหรอ?” เสียงของผู้ควบคุมเสือชีตาห์แฝง
