ภายในห้องฝึกฝนพื้นฐานแห่งหนึ่งในหอฝึกหุ่นรบของดาวเว่ยหลาน มีหุ่นรบสามตัวกำลังทำการหลบหลีกสิ่งกีดขวางบนพื้นและกลางอากาศติดต่อกัน
หุ่นรบฮิวแมนนอยด์กับหุ่นรบทำการฝึกฝนพื้นฐานของตัวเองเสร็จอย่างรวดเร็ว มีเพียงหุ่นรบแรดที่หลบหลีกด้วยความยากลำบากอยู่บ้าง ถึงขนาดนี้ไปได้แค่ครึ่งทางเท่านั้น
เวลานี้หุ่นรบอีกสองตัวที่ทำภารกิจฝึกฝนเสร็จแล้วกำลังลอบสนทนากันเอง หุ่นรบนกเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูถูกว่า “หลูเสี่ยวหลงโคตรโง่เลยจริงๆ ขนาดให้เขาเลือกควบคุมหุ่นรบสัตว์ป่าที่ง่ายที่สุดแล้ว จนถึงตอนนี้ก็ยังต้องใช้เวลาสิบห้านาทีขึ้นไปถึงจะฝึกฝนพื้นฐานเสร็จ ควรรู้ไว้นะว่าเนื้อหาการประเมินผลยากกว่านี้อีกหลายเท่า คะแนนที่ผ่านต้องอยู่ภายในเวลาห้านาที มีแต่สวรรค์ที่รู้ว่าเมื่อไหร่เขาจะไปถึงคะแนนนี้แล้วจบการศึกษาออกมาได้”
“เดิมทีก็คิดว่าเขาโง่เรียกใช้ง่ายดี ตอนนี้ดูท่าจะเป็นความผิดพลาดของฉันแล้ว คนโง่บังคับหุ่นรบไม่ได้สินะ” หุ่นรบฮิวแมนนอยด์เอ่ยอย่างหงุดหงิดราวกับขุ่นเคืองใจที่เขาไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้เลย
“เราต้องอยู่กับไอ้โง่นี้จริงๆ เหรอ? นักเรียนที่เรียนจบจากสถาบันลูกเสือด้วยกันกับเราต่างก็เข้าไปในโลกหุ่นรบที่แท้จริงแล้ว ได้ยินว่ามีหลายคนที่อัปเกรดเปลี่ยนเป็นหุ่นรบที่ดีกว่าเดิมแล้ว” หุ่นรบนกรู้สึกร้อนใจอยู่บ้าง คิดว่าตัวเองถูกเจ้าโง่คนนั้นถ่วงแข้งถ่วงขาไว้
“ตอนแรกเราอยากตั้งทีมสามคน ให้หลูเสี่ยวหลงเป็นโล่ป้องกันอยู่
