ด้านหน้าสุด นายรับผิดชอบโจมตีกลางอากาศ ส่วนฉันก็ซุ่มยิงระยะไกลในแนวหลัง ถ้าเกิดพวกเราทิ้งเขา เราก็ต้องไปหาสมาชิกทีมคนใหม่ในโลกหุ่นรบนะ…” หุ่นรบฮิวแมนนอยด์ใคร่ครวญว่าทำอย่างไรถึงจะส่งผลดีต่อพวกเขามากที่สุด
“รอไอ้โง่นั่นจบการศึกษาออกมา เราก็คงเข้ากับสมาชิกใหม่ได้นานแล้ว เรื่องที่ฉันเป็นห่วงมากๆ ในตอนนี้คือเขาจะประสานความร่วมมือกับพวกเราได้หรือเปล่า ควรรู้ไว้นะว่าพอถึงช่วงหลัง เราจำเป็นต้องอาศัยพลังของทีมถึงจะทำภารกิจสำเร็จได้ ตอนนั้นทีมจะมีจุดอ่อนที่เห็นเด่นชัดไม่ได้เป็นอันขาด….” หุ่นรบหมดความอดทน เขาไม่คาดหวังกับอนาคตของหลูเสี่ยวหลงแล้ว คิดว่าหลูเสี่ยวหลงอาจจะถ่วงแข้งถ่วงขาพวกเขาไว้
“ก็ได้ พวกเราไม่รอเขาแล้ว ไปประเมินผลกันก่อนเถอะ แต่ว่าเราควรจะบอกเขายังไงดีล่ะ?” ภาพลักษณ์ภายนอกของหุ่นรบฮิวแมนนอยด์เป็นคนดีมาตลอด
“ดูฉันไว้ อีกเดี๋ยวไอ้เจ้าโง่นั่นออกมาจากการฝึกแล้ว ฉันจะบอกเขา” หุ่นรบนกรู้ปัญหาของหุ่นรบฮิวแมนนอยด์ ก็อาสาจะพูดเอง
หลังจากที่รอไปสักพัก ในที่สุดหุ่นรบสัตว์ป่าก็ทำการฝึกฝนพื้นฐานของเขาเสร็จ เขาวิ่งเหงื่อเต็มหน้ามายังเบื้องหน้าหุ่นรบสองตัวที่รอคอยเขาอยู่ ก่อนจะกล่าวด้วยความกระอักกระอ่วนว่า “ขอโทษทีนะ อาข่า ต้าลี่ ให้พวกนายรอตั้งนานเลย”
หุ่นรบนกถอนหายใจเบาๆ กล่าวว่า “เสี่ยวหลง ดูเหมือนว่าพวกเราต้องแยกกันเดินแล้วล่ะ”
หุ่นรบสัตว์ป่าอึ้งไป ไม่เข้าใจความหมายของคำพูดนี้ไปชั่วขณะ
“
