เขาก็หมดอารมณ์ชมดูอีกต่อไป เขาออกจากสถานที่ประเมินผลแล้วมาที่ห้องฝึกฝนของเขาอีกครั้ง แต่แล้วเขาก็พบว่ามหาเทพที่เขานึกว่าจบการศึกษาออกไปแล้วกลับปรากฎตัวอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมกัน…
“เอ่อ…ทำไมพวกนายยังอยู่ที่นี่ล่ะ?” เสียงของหลูเสี่ยวหลงระเบิดดังขึ้นในห้องนี้ ที่แท้หลูเสี่ยวหลงยังไม่ได้ปิดไมค์สาธารณะในตอนที่เขาพูดคุยกับเพื่อนๆ เมื่อสักครู่นี้
เดิมทีหุ่นรบกระต่ายกับหุ่นรบเสือชีตาห์กำลังฝึกฝนพื้นฐานต่างๆ ของตัวเองอยู่ เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงนี้เข้า ศีรษะของกระต่ายกับศีรษะของเสือชีตาห์ก็หันมามองพร้อมกัน
หลูเสี่ยวหลงคิดว่าตัวเองมองเห็นความงุนงงอยู่ภายในดวงตาของหุ่นรบจริงๆ นี่ทำให้เขาแทบจะตบหน้าตัวเอง พยายามใช้ความเจ็บปวดมาเรียกสติตัวเองให้ปลอดโปร่ง
“พวกนายเข้าไปในหนึ่งร้อยคนแรกของทำเนียบบุคคลชั้นยอดแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังไม่เลือกจบการศึกษาล่ะ?” หลูเสี่ยวหลงยังควบคุมความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองไม่ได้ก็เลยถามข้อสงสัยของตัวเองออกมา
อย่างไรก็ตาม เมื่อหลูเสี่ยวหลงกล่าวคำพูดนี้ออกมา เขาก็นึกเสียใจอยู่บ้าง ไม่รู้ว่ามหาเทพทั้งสองท่านจะรังเกียจเสียงหนวกหูของเขาเลยตัดสินใจออกจากห้องนี้แล้วไปที่อื่นแทนหรือเปล่า ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาก็สูญเสียความหวังที่จะรู้จักมหาเทพสองท่านนี้ไปแล้วใช่ไหม?
แล้วก็เป็นไปตามที่คาดไว้ หุ่นรบกระต่ายหันหน้ามองไปที่หุ่นรบเสือชีตาห์แวบหนึ่ง หลังจากนั้นก็ส่ายศีรษะของมันแล้วก็ทำการฝึ
