บทที่ 196 เจินจวินร่ายเวท, ศพกองนับล้าน
เสียงของชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินดังสะท้อนไปตามคลื่นฟ้าศักดิ์สิทธิ์สายใหญ่ แผ่ซ่านไปทั่วหล้า ชั่วขณะนั้นเองทั่วทั้งใต้หล้ากลับพลันตกอยู่ในความเงียบงัน
ใครกันอยากจะประมือกับนาง?
ชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่ามีเจินจวินจำนวนเท่าใดที่เกิดความรู้สึก สะดุ้งลืมตาขึ้นมองไปยังทิศทะเลนอก ดวงตาเต็มไปด้วยความใคร่รู้
จะลงมือจริงหรือ?
เจินจวินบางพวกที่ไม่กลัวความวุ่นวายกลับรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง เพราะใต้หล้าสงบมานานนัก มหันตภัยพันปีครั้งก่อนต้องย้อนกลับไปถึงห้าพันปีก่อนแล้ว!
ยามคิดถึงอดีต มหันตภัยครั้งนั้นถึงกับมีเจินจวินดับสิ้นไปมากกว่าหนึ่งตน ผู้ที่ดับสิ้นเป็นคนสุดท้ายคือเทียนอวิ๋นหมิงกวงเจินจวิน หรือก็คือหงยวิ๋นเจินเหรินในปัจจุบัน ถ้ำสวรรค์แสงมงคลจ่างเย่าแตกพัง ฝนโลหิตตกลงจากฟ้า สรรพสิ่งร่ำไห้ร่วมกัน ฉากเหตุการณ์เยี่ยงนั้นนับจากนั้นก็ไม่เคยปรากฏอีก
วันนี้…หรือว่าจะได้เห็นอีกครั้ง?
“อะมิตาพุทธ!”
เสียงสวดพระนามหนึ่งพลันดังขึ้น โพธิสัตว์เป่าผิงสุ่ยเยวี่ยแห่งสุขาวดีเซิ่นเล่อเป็นผู้แรกที่สลายพลังลง ไม่ใส่ใจต่อการยั่วยุของชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินแม้แต่น้อย
เจินจวินทั้งหลายเห็นเช่นนั้นก็ไม่แปลกใจ
ก็พระโพธิสัตว์สุขาวดีน่ะนะ ทุกคนล้วนรู้ดี ขณะอยู่ในสุขาวดีก็ยังมีอำนาจอยู่บ้าง แต่หากออกมานอกพุทธเขตแล้วก็ย่อมอ่อนแอลง การยอมอ่อนจึงเป็นเรื่องธรรมดา
ในทำนองเดียวกัน จักรพรรดิแห
