็หาใช่ผู้ฝึกกระบี่ไม่ หากเป็นผู้ฝึกกระบี่จริง ในวันวานคงไม่แย่งชิงผลแห่งโอสถทองคำจากถิงโย่ว แต่เลือกที่จะต่อสู้ตัดสินเป็นตาย
“…ช่างเถิด อย่างน้อยก็ต้องมีการต่อสู้ในชาติหน้า”
เจินจวินหนุ่มลืมตาขึ้นแล้ว ใจเขาแน่วแน่เป็นที่เรียบร้อย
พลันเดียว เจินจวินเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อก็หายไปจากหน้าผาจี้เทียนที่นั่งนิ่งมานานนับร้อยปี และเหนือชั้นฟ้า ดวงดาวประจำฟ้าศักดิ์สิทธิ์ก็ส่องแสงเจิดจ้าในพริบตา!
เห็นเช่นนี้ ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินก็หัวเราะขึ้นฟ้า
“มาได้ดีนัก!”
สิ้นคำ เจินจวินชิงเฉิงเฟยเสวี่ยก็หายวับไปเช่นกัน ถึงตอนนี้ทั้งสองกลับถอนร่างอวตารอันสูงล้ำ ปล่อยเพียงผลแห่งการบรรลุที่แผ่ปรากฏ
พลันเดียวเท่านั้น สุริยันมืด มหาจันทราแฝง กลุ่มดาราทั้งหล้าล้วนไร้แสง มีเพียงดวงดาราทั้งสองที่เกิดจากผลแห่งการบรรลุพุ่งส่องฟ้า!
ในเวลาเดียวกัน แคว้นเจียงเหนือและเจียงใต้ต่างก็เกิดความเปลี่ยนแปลง กลับมีหิมะตกหนัก ฝนไหลทะลักจากเขา ที่พักและกำแพงตามสถานที่ต่าง ๆ ถูกโจมตีเสียหาย
บางแห่งพังทลาย บางแห่งยังตั้งมั่น
นี่มิใช่ภัยธรรมชาติ แต่คือภัยมนุษย์ สืบเนื่องจากการประมือของเจินจวินทั้งสอง ทำให้ฟ้าดินเกิดปฏิกิริยา จึงบังเกิดปรากฏการณ์ผิดแผกประหลาดเหล่านี้
นี่เป็นเพียงแค่ในโลกมนุษย์เท่านั้น ในยามนี้ วิชาบำเพ็ญเพียรฐานรากแห่งมรรคผลทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับดินบนกำแพงและธารน้ำใต้หุบเหวทั่วทั้งใต้หล้าก็บังเกิดปฏิกิริยาเช่นเดียวก
