คตที่ลูกชอบ ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่น…”
ถ้อยคำของหลานลั่วเฟิ่งทำให้หลิงหลานมองแม่ของเธอใหม่อีกครั้ง เธอรู้สึกราวกับว่าได้รู้จักหลานลั่วเฟิ่งใหม่อีกครั้ง
หลิงหลานคาดว่าในบรรดาผู้หญิงที่พ่อของเธอเคยเจอมา มีเพียงแม่ของเธอเท่านั้นที่ไม่เห็นพ่อเป็นผู้แข็งแกร่งหรือไอดอล หรือว่าเป็นคูปองอาหารระยะยาว[1] หากแต่มองเขาเป็นคนธรรมดาทั่วไปที่สามารถใช้ชีวิตร่วมกันอย่างปกติสุขได้ เพราะอย่างนั้น พ่อถึงได้เลือกแม่…อืม แถมยังลงมืออย่างเฉียบขาดในตอนที่แม่เธอยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่ด้วย
“ขอบคุณนะแม่!” หลิงหลานพูดจากใจจริง เธอทานผักดองที่หลานลั่วเฟิ่งคีบให้จนหมด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาถามต่อว่า “แม่ว่า พ่อยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?”
มุมปากของหลานลั่วเฟิ่งคลี่ออกเป็นรอยยิ้มสว่างไสว เธอพยักหน้าพูดโดยไม่ลังเลว่า “ใช่ แม่คิดว่าพ่อของลูกไม่ตายง่ายๆ ขนาดนั้นหรอก เขาคือผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะเชียวนะ!” น้ำเสียงของเธอไม่มีการปกปิดความชื่นชมและความภาคภูมิใจของตัวเองเลยสักนิดเดียว
หลิงหลานยิ้มตาม ในเมื่อแม่เธอคาดหวังไว้แบบนี้ ถ้าอย่างนั้นเธอก็คาดหวังแบบนี้ด้วยเหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้นก็เหมือนอย่างที่แม่พูดเอาไว้ ผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะไม่ใช่คนที่จะตายง่ายขนาดนั้น…
หลิงหลานทานอาหารเสร็จแล้วก็ไปเดินย่อยอาหารที่สนามหญ้าด้านนอกเป็นเพื่อนแม่ หลังจากนั้นเธอก็ไปที่ห้องออกกำลังกายเพื่อฝึกฝนทักษะการต่อสู้มือเปล่าพื้นฐานหลายชุด โดยเฉพาะทั
