“แม่งเอ๊ย ก็รู้อยู่แล้วว่ามันจะมาแบบนี้!” หลิงหลานอ้าปากสบถออกมา เธอเหมือนกับสามารถมองเห็นควันเบาบางตลบอบอวนขึ้นมาจากในปากตัวเอง อึก…ทั่วทั้งร่าวเธอเกือบจะถูกไฟฟ้าช็อตจนสุกได้ที่แล้ว
น่าเสียดาย ยังไม่ทันที่เธอหายจากอาการปวดชาก็เห็นภาพตรงหน้าเปลี่ยนไปฉับพลัน หุ่นรบมายังจุดเริ่มต้นในการออกตัวอีกครั้ง หลังจากนั้นมิติการเรียนรู้ก็ไม่ได้ให้เวลาหลิงหลานได้พักผ่อน เวลานับถอยหลังสามนาทีเริ่มนับใหม่อีกครั้ง
เมื่อหลิงหลานเห็นแบบนี้ก็อดสบถเสียงเบาไม่ได้ว่า เชี่ยเอ๊ย!
หลังจากนั้นเธอก็ลนลานควบคุมหุ่นรบกระต่ายให้พุ่งออกไปสุดชีวิต บางทีเหตุการณ์น่าอนาถก็เกิดขึ้นอีกครั้ง หลิงหลานกระโดดไปได้ไม่กี่ก้าวก็กระแทกเข้ากับกำแพง ก่อนที่เธอจะเด้งตัวกลับจากกำแพงแล้วชนเข้าไปที่กำแพงอีกรอบ…แล้วท้ายที่สุดเธอก็ยังคงกระแทกเข้ากับกำแพงอยู่ดี…
หลิงหลานรู้สึกแค่ว่าภาพตรงหน้ากลับหัวกลับหาง ผลลัพธ์จากการชนกำแพงติดต่อกันคือ เธอรู้สึกเวียนและตาลายอีกครั้ง หลังจากนั้นเธอก็ประสบกับความรู้สึกของเจ้ากระต่ายในนิทาน ‘เฝ้ารอกระต่ายใต้ต้นไม้’ อีกครั้ง!
ล้มเหลว แล้วก็ล้มเหลว! ถูกไฟช็อตแล้วก็ถูกไฟช็อตอีก เริ่มต้นใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า… หลิงหลานไม่รู้แล้วว่าเธอเริ่มตั้นใหม่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว เธอกะดูแล้วว่าตัวเองยังเข้าไปในเส้นทางนี้ไม่ถึงห้าสิบเมตรด้วยซ้ำ และที่เลวร้ายกว่านั้นคือ เธอไม่รู้เลยว่าไอ้เส้นทางเฮงซวยนี่มีความยาวเท
