ในคฤหาสน์ส่วนตัวแห่งหนึ่งของดาวเว่ยหลาน ชายชราคนหนึ่งกำลังจ้องมองแคปซูลล็อกอินเข้าสู่โลกเสมือนจริงที่ปิดฝาอยู่เบื้องหน้าด้วยความเคร่งเครียด ไม่นานเขาก็เห็นแสงไฟในแคปซูลล็อกอินดับลง ทันใดนั้นฝาแคปซูลก็เปิดออก เด็กอายุประมาณสิบเอ็ดสิบสองที่หน้าตางดงามยากจะแบ่งเพศคนหนึ่งกำลังนอนอยู่ด้านในด้วยใบหน้าซีดเผือด ตอนนี้ทั่วร่างเขาเปียกชุ่มราวกับผ่านการเล่นกีฬาผาดโผนมาอย่างรุนแรง
ผ่านไปหลายวินาที เด็กคนนั้นก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เมื่อเขาเห็นชายชราเบื้องหน้าก็เผยรอยยิ้มอ่อนโรยพูดว่า “หัวหน้าพ่อบ้าน ทำไมนายถึงมาเฝ้าที่นี่ล่ะ?”
“คุณยังคิดจะหลอกผมอยู่หรือครับ? คุณชายใหญ่ ร่างกายคุณยังไม่ดี นายท่านไม่ให้คุณออนไลน์ไม่ใช่เหรอครับ?” แววตาของหัวหน้าพ่อบ้านมีร่องรอยการตำหนิอยู่เล็กน้อย แต่สิ่งที่มากกว่านั้นคือความเจ็บปวดใจ
เด็กที่หน้าตางดงามเอ่ยต่อว่า “ฉันต้องออนไลน์หลายครั้ง ไม่อย่างนั้นฉันจะไล่ตามบทเรียนของโรงเรียนไม่ทัน”
หัวหน้าพ่อบ้านไม่อาจพูดอะไรได้อีก เขาไม่สามารถบอกคุณชายใหญ่ของเขาว่าอย่าไปเรียนได้…เขาทำได้เพียงเข้าไปอุ้มคุณชายใหญ่ออกมาจากแคปซูลล็อกอิน ก่อนจะวางลงในแคปซูลรักษาที่เตรียมเอาไว้ข้างๆ มาตั้งนานแล้วเพื่อฟื้นฟูร่างกายเขา
หัวหน้าพ่อบ้านมองเด็กน้อยงดงามที่จมสู่การหลับสนิทอีกครั้งก็ถอนหายใจหนักๆ เขารู้สึกเจ็บปวดใจต่อเด็กตรงหน้า ผู้สืบทอดอันดับหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้น …คุณชายใหญ่ดีทุกอย่
