อะไรก็ตาม เธอก็มองดูด้วยความตื่นเต้นมาก การเดินเที่ยวบนถนนอย่างอิสระครั้งนี้ได้เติมเต็มความฝันสองชาติของเธอแล้ว
ชาติก่อนเธออยู่บนเตียงคนไข้มาตลอด ทุกวันเธอฝันว่าจะสามารถมีโอกาสออกไปเดินเที่ยวเล่นบนถนนสักครั้ง น่าเสียดายที่สุดท้ายมันยังคงไม่เกิดขึ้นจริง และตั้งแต่ที่เกิดมาในชาตินี้เธอก็ถูกจำกัดให้อยู่ในบ้านมาตลอด ต่อมาก็ถูกจำกัดให้อยู่ในสถาบันลูกเสือ ถึงแม้ว่าในโลกเสมือนจริงของสถาบันลูกเสือจะมีร้านค้าเหมือนกัน แต่ว่าของด้านในซ้ำซากจำเจมาก มีแต่ของที่เกี่ยวข้องกับด้านการเรียนเท่านั้น นอกจากนี้ร้านค้าด้านในก็ทำออกมาไซไฟมากเกินไป ทำให้หลิงหลานไม่มีอารมณ์จะเดินเล่นเลยสักนิดเดียว
อย่างไรก็ตาม เมืองหลวงนี้ไม่เหมือนกันเลย อาคารกลิ่นอายโบราณ ของตกแต่งในร้านค้าก็ใกล้เคียงกับชาติก่อนของเธอมาก ทำให้หลิงหลานเกิดความรู้สึกอยากเดินเที่ยวชมในพริบตา อารมณ์ของเธอเบิกบานอย่างไร้ที่สิ้นสุดจริงๆ
ถ้าหากไม่ใช่เพราะทุกครั้งที่เธอเข้าไปในร้านค้า แล้วคำแนะนำร้านค้าเด้งออกมาตรงหน้าเธอแล้วละก็ เธอคงจะคิดจริงๆ ว่าตัวเองกำลังเดินเที่ยวเล่นอยู่บนถนนในโลกความเป็นจริง
เมืองหลวงช่างสมกับที่เป็นเมืองหลวงอย่างที่คาดคิดไว้ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า อาหาร ที่พัก ถนนหนทาง ทุกอย่างต่างครบครันและละลานตา ในขณะที่หลิงหลานมองดูด้วยความสนใจอย่างยิ่ง ทันใดนั้นคนเดินถนนที่อยู่รอบข้างเธอก็เหมือนกับได้รับข้อความอะไรบางอย่าง พวกเขาหยุด
