ประตูก็รู้สึกได้ว่าฉากตรงหน้าเปลี่ยนไป หลังจากนั้นเธอก็พบว่าตัวเองยืนอยู่บนปากทางเดินแห่งหนึ่ง ด้านหน้าต่างก็เป็นที่นั่งที่อยู่เรียงเป็นแถวๆ
“ขอทางหน่อยได้ไหม?” เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากทางด้านหลังหลิงหลาน หลิงหลานรีบหันตัวกลับไปก่อนจะเห็นชายสวมเสื้อกันลมสีดำคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังเธอ สิ่งที่ทำให้หลิงหลานประหลาดใจคือ ใบหน้าของชายคนนี้ถูกหมวกคลุมของเสื้อกันลมปกปิดไว้อย่างแน่นหนา เผยเพียงแค่คางรวมไปถึงริมฝีปากบางที่ยกขึ้นน้อยๆ
“เอ่อ…ขอโทษที” หลิงหลานก้มหน้าลงด้วยความเกรงใจ เธอรีบเบี่ยงกายเปิดทางให้ หลิงหลานก้มหน้าไม่ให้อีกฝ่ายสังเกตเห็นความตกตะลึงของเธอ เธอกำหมัดทั้งสองข้างของตัวเองไว้แน่นๆ รู้สึกหงุดหงิดที่ตัวเองประมาทไป
เมื่อสักครู่นี้หลิงหลานไม่รู้สึกเลยว่ามีคนอยู่ด้านหลังเธอ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกคนเข้าใกล้อย่างไร้สุ้มไร้เสียงโดยที่เธอไม่รู้ตัว ถ้าหากอีกฝ่ายมีเจตนาร้ายลอบโจมตีเธอละก็ เธอคงจะถูก KO ตายจนไม่อาจตายได้อีกแน่นอน
นอกจากนี้ตอนที่เธอเผชิญหน้ากับชายคนนี้อย่างจริงจัง หัวใจของหลิงหลานก็ผุดตัวคำว่าอันตรายขึ้นมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายจากตัวของคนผู้หนึ่ง
ชายคนนี้ไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่พยักหน้าให้หลิงหลานน้อยๆ เพื่อแสดงความขอบคุณ ก่อนจะเดินผ่านหลิงหลานไปทันที ดูท่าเขาเองก็เป็นผู้ชมที่มาดูการแข่งขันประลองเช่นกัน
หลิงหลานไม่ได้ตามออกไปทันที เธอเลี่ยงชายคนนั้นอยู่
