ความเป็นไปได้ที่จะถูกค้นพบอยู่เสมอ เสี่ยวซื่อไตร่ตรองได้รอบคอบจริงๆ
หลิงหลานไม่ได้งกคำชมเชยของตัวเองเลย เธอพูดชมเสี่ยวซื่อมากมายจนเสี่ยวซื่อสมองเบลอไปทันที
เมื่อได้ยินหลิงหลานขอให้พาไปที่เมืองหลวง เสี่ยวซื่อที่กำลังมึนงงอยู่นั้นก็เลือกเมืองหลวงแห่งหนึ่งโดยที่ไม่ได้ดูชื่อดาวก่อนจะเทเลพอร์ตไปทันที…
แค่กๆ ใครใช้ให้ดาวทุกดวงต่างก็มีเมืองหลวงล่ะ เสี่ยวซื่อเพิ่งจะเทเลพอร์ตหลิงหลานไปก็ตระหนักถึงปัญหาข้อนี้ได้ อย่างไรก็ตาม เสี่ยวซื่อก็ไม่กล้าพูดออกมา เมื่อสักครู่นี้เขาเพิ่งจะได้รับคำชมของหลิงหลาน ถ้าตอนนี้เกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา ไม่ใช่ว่าจะเป็นการตบหน้าตัวเองเหรอ และพอคิดว่าเมืองหลวงของดาวเว่ยหลานก็เป็นเมืองหลวงเช่นกัน นอกจากนี้ลูกพี่ของเขาก็ไม่ได้บอกว่าเมืองหลวงที่เธอจะไปคือเมืองหลวงของดาวโดฮาด้วย…
ตอนนี้หลิงหลานไม่รู้เลยว่า สถานที่เธออยู่ในตอนนี้ไม่ใช่ดาวโดฮาที่เธออาศัยอยู่ หากแต่เป็นดาวเว่ยหลาน ดาวเคราะห์ที่อยู่บนริมขอบสหพันธรัฐที่อยู่ห่างออกไปหลายล้านปีแสง
หลิงหลานยืนอยู่บนจุดเทเลพอร์ต เธอมองไปยังฉากโบราณงดงามเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง มีอยู่แวบหนึ่งเธอคิดว่าตัวเองกลับไปยังยุคโบราณ “ฉันนึกว่าเมืองหลวงน่าจะมีเทคโนโลยีที่ทันสมัยมากกว่าเมืองที่พวกเราอาศัยอยู่นะ ไม่คิดเลยว่ามันจะโบราณขนาดนี้”
“แต่ละเมืองต่างก็จัดสภาพแวดล้อมแตกต่างกัน เมืองหลวงของที่นี่จัดฉากค่อนข้างโบราณน่ะ” เสี่ยวซื่อลอบปาดเห
