ยนไปบ้าง หลิงหลานนึกว่าเสี่ยวซื่อลืมเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ ก็เลยพูดด้วยสีหน้ากลุ้มใจว่า “เสี่ยวซื่อ ทำไมนายไม่ช่วยฉันเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ล่ะ?” เด็กก็คือเด็ก ทำพลาดตอนเวลาสำคัญง่ายๆ
เสี่ยวซื่อไร้คำพูด เขาเสกกระจกยาวตั้งพื้นไว้ที่เบื้องหน้าหลิงหลาน แสดงรูปลักษณ์ทั้งหมดของหลิงหลานในปัจจุบันให้ออกมาตรงหน้าหลิงหลานทันที
“แหะๆๆ…” หลิงหลานหัวเราะโง่ๆ ที่แท้ตอนนี้หลิงหลานก็เปลี่ยนรูปลักษณ์แล้ว เสี่ยวซื่อดัดแปลงคลื่นสมองของหลิงหลานในตอนที่เธอล็อกอิน ช่วยเธอสร้างรูปลักษณ์ปลอมออกมาในชั่วพริบตา
รูปลักษณ์ของหลิงหลานในตอนนี้คือเด็กสาววัยแรกแย้มอายุประสาณสิบหกปี หน้าตาคล้ายคลึงกับหลิงหลานในชาติก่อนอยู่หลายส่วน มีใบหน้าซาลาเปา ดวงตากลมโตดูมีชีวิตชีวามาก เห็นได้ชัดว่าดูเฉลียวฉลาดและน่ารักมากๆ
“รูปลักษณ์นี้ดูคาวาอิ[1]มากเกินไปหน่อยหรือเปล่า” สาวน้อยโลลิผิวขาวเนียนสุดๆ ไปเลย หลิงหลานรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย พูดตามตรงเธอชินกับใบหน้าหนุ่มน้อยน่ารักของตัวเองแล้ว
“แบบนี้ถึงจะไม่ทำให้คนสงสัยว่าเธอคือหลิงหลานไง” เสี่ยวซื่องุนงงมาก ไม่ง่ายเลยกว่าเขาจะสร้างรูปลักษณ์ที่แตกต่างจากหลิงหลานในปัจจุบันไปโดยสิ้นเชิง ทำไมลูกพี่ถึงไม่เห็นด้วยล่ะ?
“ก็จริง” หลิงหลานเองก็ตระหนักขึ้นมาได้เช่นกัน ถ้าหากสร้างรูปลักษณ์ใกล้เคียงกับรูปลักษณ์เฉพาะตัวของเธอในตอนนี้ ถึงแม้ว่าอัตราความเป็นไปได้ที่จะถูกพบยังคงต่ำมาก แต่ว่ามันก็มี
