หลิงหลานหยิบแหวนเพชรวงนั้นออกมา แล้วโบกให้หลิงเซียว
“โอ้? ฉันไม่รู้จริงๆ ว่านอกจากแหวนวงนี้แล้ว ฉันยังต้องการของอย่างอื่นอีก? ขอโทษมากๆ นะ ภารกิจของเธอล้มเหลวแล้ว” รอยยิ้มของหลิงเซียวเปลี่ยนเป็นเฉยชา ประกาศว่าหลิงหลานสอบตกด้วยความเย็นชา เขาบอกหลิงหลานด้วยสีหน้าผิดหวังอย่างชัดเจนว่า เธอทำพลาดไปแล้วจริงๆ
“นี่เป็นแค่แหวนขอแต่งงาน ไม่ใช่สัญลักษณ์ขอแต่งงาน ถึงแม้ว่าจะต่างกันสองพยางค์ แต่ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ ถูกไหม? คุณพ่อของฉัน?” หลิงหลานฉีกคำลวงของหลิงเซียวอย่างไร้หัวใจ “คุณก็อย่าเสแสร้งอีกเลย ถ้าฉันเลือกแหวนเพชรวงนี้เป็นคำตอบสุดท้ายขึ้นมา ภารกิจถึงจะล้มเหลวจริงๆ เถอะ”
หลิงเซียวยังคงนิ่งไม่ไหวติง เขาเพียงแต่ถอนหายใจเบาๆ กล่าวว่า “เธอเดินมาถึงจุดนี้แล้ว ถ้าฉันทำให้เธอสอบตกและกลับไปแบบนี้ เธอก็คงจะไม่ยอมรับแน่นอน เอาแบบนี้ละกัน ฉันจะให้โอกาสเธออีกสักครั้ง หวังว่าเธอจะพูดกล่อมฉันได้”
หลิงหลานรู้ว่านี่น่าจะเป็นการทดสอบอย่างหนึ่งของพ่อเธอเช่นกัน ดังนั้นเธอก็เลยไม่เกรงใจ เดินเข้าไปที่ด้านหลังพ่อตัวเองทันที จากนั้นก็ใช้นิ้วมือจิ้มเขาและพูดว่า “พ่อ รบกวนหลีกทางด้วย”
หลิงเซียวลุกขึ้นด้วยสีหน้าจนใจ ให้ความร่วมมือปล่อยโต๊ะหนังสือออกมา ในเมื่อเขายินดีมอบโอกาสให้แล้ว ก็ให้เขาทำตามที่ต้องการ
หลิงหลานนั่งลงบนเก้าอี้ที่หลิงเซียวเพิ่งจะลุกขึ้นมาอย่างผ่าเผย เธอดึงลิ้นชักตรงกลางออกมา จากนั้นก็แบมือสอดเข้าไ
