ือของหลิงเซียว
หลิงเซียวเห็นเธอกลับมาอีกครั้งก็เอ่ยถามกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มว่า “หาของ ที่ฉันต้องการเจอแล้วเหรอ?”
หลิงหลานแบมือขวาทันที แสดงกล่องออกมาตรงหน้าหลิงเซียว เธอไม่พูดอะไรแต่กลับมองหลิงเซียวด้วยใบหน้าจริงจัง
รอยยิ้มบนมุมปากของหลิงเซียวกดลงมากขึ้น “นี่ก็คือของที่ฉันต้องการ?”
หลิงหลานยังคงไม่ตอบ เพียงแต่เปิดกล่องเผยแหวนเพชรวงใหญ่ที่ซ่อนอยู่ด้านในออกมา
“นี่คือคำตอบของเธอเหรอ?” หลิงเซียวเลิกคิ้ว รอคอยคำตอบของหลิงหลาน
“แหวนแต่งงานของหลานลั่วเฟิ่ง เป็นของที่คุณมอบให้เธอ” หลิงหลานตอบอย่างใจเย็น
หลิงเซียวหัวเราะฮ่าๆ เสียงดัง เอ่ยด้วยใบหน้าชื่นชมว่า “ไม่เลว ไม่นึกเลยว่าเธอจะหาคำตอบเจอ บอกได้ไหมว่าเธอตัดสินใจยังไงว่าแหวนเพชรวงนี้คือคำตอบของภารกิจที่ฉันต้องการ”
“ฉันแค่บอกว่านี่เป็นแหวนแต่งงาน ไม่ได้บอกว่านี่เป็นคำตอบของภารกิจ” คำพูดของหลิงหลานทำให้เสียงหัวเราะของหลิงเซียวหยุดชะงักไป ร่างของเขาแข็งทื่อไปชั่วครู่ เขาไม่นึกเลยว่าหลิงหลานจะพูดแบบนี้
คราวนี้เป็นตาหลิงหลานที่หัวเราะแล้ว แม่งเอ๊ย ในที่สุดเธอก็เอาคืนพ่อใจร้ายของเธอได้สักครั้ง ควรรู้ไว้ว่าที่ผ่านมาเธอถูกพ่อหยอกเล่นมาตลอด
หลิงเซียวกระอักกระอ่วนแค่แวบเดียวเท่านั้น ก่อนจะกลับคืนสู่สภาพปกติอย่างรวดเร็ว เขาเอ่ยถามด้วยความขบขันว่า “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมเธอต้องเอามันมาให้ฉันดูด้วยล่ะ?”
“เพราะว่าของที่คุณต้องการต้องอาศัยมันไปเปิดประตู”
