เจรจา
หงยวิ๋นเจินเหรินเห็นดังนั้นก็โล่งอกอยู่เล็กน้อย
จากนั้นเขาก็รีบเปิดปาก ชิงชี้แจงก่อนทันที “ข้ามิเคยคิดร้าย นี่เป็นความเข้าใจผิด ข้าเพียงถูกกรรมดึงรั้งมาเท่านั้น…”
“เจินจวิน! เจินจวิน!”
หงยวิ๋นยังไม่ทันกล่าวจบ เจินเหรินมารโลหิตกลับตะโกนขึ้นมาเสียก่อน “เจินจวินท่านมาช่วยข้าไม่ใช่หรือ? ท่านจะละทิ้งข้าไม่ได้!”
ทันทีที่เห็นหงยวิ๋น เจินเหรินมารโลหิตก็รู้ทันทีว่าเรื่องร้ายมาถึงแล้ว
เจินจวิน…ตกจากตำแหน่งแล้วงั้นหรือ!?
ความมั่นใจทั้งหมดที่เขามี ล้วนตั้งอยู่บนการสนับสนุนของหงยวิ๋น แต่ตอนนี้ หากอีกฝ่ายตกจากผลแห่งเต๋า เท่ากับตนถูกตัดสินตายแล้ว!
จะให้เขายอมรับได้อย่างไร?
ดังนั้นเขาจึงไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย รีบตะโกนขึ้นต่อหน้าใครทั้งหมด ขอเพียงหงยวิ๋นยังรักษาหน้าตน ก็ไม่มีทางทอดทิ้งเขาต่อหน้าธารกำนัลได้…
แม้จะกล่าวเช่นนั้น สีหน้าเจินเหรินมารโลหิตกลับเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
เพราะที่จริง เขาก็รู้ดี…
วินาทีถัดมา หงยวิ๋นเจินเหรินก็เผยสีหน้าเย็นชา สะบัดแขนเสื้อฟาดเจินเหรินมารโลหิตกระเด็นไป “เจ้าเป็นใคร? ข้าไม่รู้จักเจ้า”
เจินจวินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์…จะรักษาหน้าด้วยหรือ?
ยิ่งกว่านั้น ครานี้เจินเหรินมารโลหิตเล่นงานเขาเสียแสบ หากไม่ใช่เพราะสภาพการณ์รอบตัวยังไม่เหมาะล่ะก็ เขาคงสาดคำด่าใส่ไปแล้ว
เจ้าไปตายไกล ๆ! อย่ามาโยงข้าให้ซวยไปด้วย!
“เจ้าหงยวิ๋นหรือ…”
ร่างจำแลงของเจินจวินทั้งสามย่อมรู้จักอดีตสหา
