บทที่ 193 เรื่องราวบานปลาย
จนถึงวินาทีนี้เอง แผนการทั้งมวลของลวี่หยางจึงได้ผลลัพธ์ที่เขาปรารถนา นั่นคือให้ทั่วทั้งสี่ฝ่ายเปิดศึกโรมรัน แล้วตนเองก็เป็น ชาวประมงผู้ได้ประโยชน์ ขณะนกกระยางสู้กับหอยกาบ
หากทุกอย่างดำเนินต่อเช่นนี้ เขาย่อมเป็นผู้ชนะคนสุดท้ายอย่างไม่ต้องสงสัย
ทว่าความจริงหนึ่งที่ไม่อาจละเลยคือ ตั้งแต่ต้นจนจบ แรงฆ่าฟ้าดินที่จับจ้องเขาอยู่ไม่เคยเปลี่ยน เป้าหมายของมันคือให้ลวี่หยางมอดม้วยในแดนโพ้นทะเล ไม่มีทางที่ฟ้าดินจะปล่อยให้เขารอดมือไปง่ายดายเช่นนี้
ด้วยเหตุนี้ เหตุการณ์จึงลุกลาม
ไม่ต่างจากชาติที่แล้ว เมื่ออู๋ซางมิอาจสังหารลวี่หยางได้ แรงฆ่าฟ้าดินก็ผลักดันให้ “เงากรรม” ยึดครองกายอู๋ซางแทน
ชาตินี้ก็เช่นเดียวกัน
เมื่อใดที่ลวี่หยางอาศัยวิชาเทพผันพลังเบาให้กลายเป็นกลศึก ก่อให้เกิดสงครามหลายฝ่ายขึ้น แรงฆ่าฟ้าดินก็จะเร่งเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์โดยพลัน
ในขณะนั้นเอง เห็นอิงถงโส่วถูกแรงฆ่าฟ้าปิดบังดวงจิต หยิบราชโองการทองคำเตรียมจะสะกดเจินเหรินมารโลหิตไว้ ขณะเดียวกัน เจินเหรินมารโลหิตเองก็กำลังจะสู้จนตัวตาย
แต่แล้ว แผ่นราชโองการทองคำกลับฉายแสงเจิดจ้าออกมาอย่างฉับพลัน!
ในบัดดล ทุกผู้คน ณ ที่นั้นถึงกับตัวแข็งตึง!
ความคิดเดียวกันผุดขึ้นในหัวของทุกคน…
“มีคน…มองมาที่นี่แล้ว”
ราชสำนักเจียงตง ยามรุ่งอรุณ
พระอาทิตย์เพิ่งเริ่มโผล่พ้นฟ้า เฉิดฉายแสงแรกเลือนราง แสงนั้นสาดต้องเรือนมหาตำหนักแห่งหนึ
