บทที่ 192 อเวจีอยู่ในมือนายท่านจึงสุขใจ
“ข้าก็รู้ว่าเจ้าเฒ่านั่นต้องวางเงื่อนไขไว้ในกระบี่อเวจีแน่!”
ลวี่หยางกุมกระบี่อเวจีแน่น หากแต่สัมผัสถึงดวงจิตแห่งกระบี่ไม่ได้อีกต่อไป มือที่จับกระบี่ยังถูกกระบี่สะท้อนพลังเข้าทิ่มแทงอย่างต่อเนื่อง
ไม่มีข้อกังขาใด ความพิสดารแห่งของวิเศษมีนามนี้เองคือสิ่งที่ทำให้เจินเหรินมารโลหิตกล้ายกกระบี่อเวจีซึ่งบ่มเพาะมาอย่างยากลำบากมามอบให้ผู้อื่นโดยไม่ลังเล ย่อมเป็นเพราะคิดจะหักสะพานหลังข้ามแต่แรก เห็นทีเจินเหรินนิกายศักดิ์สิทธิ์ล้วนเป็นเช่นนี้ ทุกโอกาสที่ให้มาย่อมไว้ใจไม่ได้แม้แต่รายเดียว
ดีที่เขาก็เตรียมไว้แล้วเช่นกัน
“มหาเวทหลอกสวรรค์ยังไม่สิ้นผล กระบี่อเวจีอยู่กับข้า ข้าเป็นผู้แบกรับโทษฟ้าแทน บัดนี้เจ้าจะชิงคืนกลับไป ย่อมต้องชดใช้พรหมลิขิตและบุญกุศลที่ข้าสูญเสียไปก่อน!”
สำหรับคัมภีร์《มหาเวทหลอกสวรรค์》นั้น ลวี่หยางมิได้แปลกแยกนัก
เพราะหลักการของเคล็ดนี้นั้นง่ายดาย ใช้ทุนหนึ่งส่วนแลกกำไรร้อยส่วน แต่ไม่ว่ากำไรจะมากเพียงใด ต้นทุนหนึ่งส่วนนี้ก็ต้องจ่ายอยู่ดี
กำไรมากเท่าใด สัจธรรมของการแลกเปลี่ยนก็ยังดำรงอยู่
หากเจินเหรินมารโลหิตสะสางโทษฟ้าจนสิ้น ถอนคัมภีร์นี้ไปแล้ว ก็ย่อมเรียกกระบี่กลับคืนได้โดยไม่เสียอะไร
ทว่าเวลานี้เขายังต้องพึ่งมหาเวทหลอกสวรรค์ต่อไปเพื่อดำรงชีวิต ย่อมไม่อาจฝ่าฝืนกฎนี้ได้
ฉะนั้น หากจะเรียกกระบี่คืน เขาก็ต้องชดใช้บุญกุศลที่ลวี่หยางสูญเสี
