บทที่ 194 ใครก็อย่าได้คิดที่จะหนี!
กลางทะเลนอกดินแดง ที่เวิ้งว้างไพศาลสุดสายตา
สามร่างจำแลงของเจินจวินหนึ่ง, เงาทางของเจินเหรินบรรพกาลหนึ่ง, กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านปกคลุมทั่วท้องฟ้าและทะเล กระทั่งเสียงคลื่นและสายลมยังเงียบงัน
…ติ๊ก ติ๊ก…
บนหน้าผากของหงยวิ๋นเจินเหริน เหงื่อเย็นหยดหนึ่งค่อย ๆ ไหลลงมา
นี่เป็นภาพที่หาได้ยากยิ่งสำหรับผู้มีบารมีระดับเขา มันหมายความว่าแรงสั่นสะเทือนในใจของเขานั้น…รุนแรงเกินควบคุมกายาแห่งเต๋าได้
ข้าเป็นใคร? ที่นี่ที่ไหน? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ในยามนี้ สิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจหงยวิ๋นมีเพียงสามคำถามนี้เท่านั้น
เดิมคิดว่าเป็นการมาจับปลาตามสระน้ำ กลับกลายเป็นว่ามีฉลามสี่ตัวรออยู่ในสระ!
เขายอมรับ ว่าตอนที่เอ่ยวาจาเมื่อครู่เสียงอาจจะดังไปสักหน่อย
แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็เคยเป็นเจินจวินคนหนึ่ง ความว่างเปล่าในสมองนี้จึงกินเวลาเพียงชั่วพริบตาก็ฟื้นคืนสติได้
“…ข้าน้อยหงยวิ๋น ขอคารวะสหายทุกท่าน”
สิ้นคำ พลังกระบี่ของหงยวิ๋นเจินเหรินก็แผ่ออกเบื้องหลัง แสงสว่างส่องฟ้าจากดินแดนโชติช่วงอันเป็นสิริมงคลที่เขาครอบครองก็พลันเผยขึ้น
เมื่อภาพนั้นปรากฏ แววตาร้ายแรงของผู้คนทั้งสี่ก็ผ่อนคลายลง
เพราะระดับวางรากฐานสมบูรณ์ หลอมดินแดนเป็นของตนได้แล้ว ถือเป็นระดับสูงสุดของเจินเหรินวางรากฐาน สามารถต่อกรกับเงาทางแห่งเจินเหรินบรรพกาลได้ ต่อให้เจอกับร่างจำแลงของเจินจวิน ก็ยังมีสิทธิ์
