พวกเธอก็เป็นเพียงทหารหญิงตัวเล็กๆ ทั่วไปที่อยู่ระดับต่ำถึงต่ำที่สุด ไม่สามารถพูดคุยกับทหารหุ่นรบได้ก่อนเลย ได้แต่เพ้อฝันไปวันๆ ว่าทหารหุ่นรบพวกนี้จะมาทักทายพวกเธอก่อน หญิงสาวมากมายหวังอยากเป็นทหาร ส่วนใหญ่แล้วก็เพื่อที่จะตกลูกเขยทองคำให้ได้สักคน
หลานลั่วเฟิ่งเป็นหญิงสาวที่ไม่มีความคิดแบบนี้ อายุเธอยังน้อย ยังไม่ถึงช่วงเวลามีความรักครั้งแรก ดังนั้นเธอจึงรับรู้ถึงเรื่องแบบนี้ได้ช้ามาก ทว่าต่อให้เป็นแบบนี้ บางครั้งหลานลั่วเฟิ่งก็ประหลาดใจเหมือนกันว่า ทำไมเธอถึงดวงสมพงษ์กับทหารหุ่นรบคนนั้นมากขนาดนี้ ไม่ว่าเธอจะนั่งที่ไหนก็เจออีกฝ่ายอยู่เสมอ
ตอนนั้นหลิงหลานก็รู้แล้วว่าพ่อของเธอจะต้องหลงเสน่ห์แม่ของเธอแล้วแน่ๆ ดังนั้นถึงได้ใช้วิธีการบังเอิญเจอกันแบบนี้เพื่อเพิ่มความประทับใจของแม่ หน้าไม่อายจริงๆ
หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างลุ่มๆ ดอนๆ เช่นนี้เอง หลังจากนั้นก็มีอยู่วันหนึ่ง หลานลั่วเฟิ่งโชคร้ายอยู่คนเดียว (ทำไมคำพูดนี้ถึงดูสองแง่สองง่ามขนาดนี้) เพราะว่า JMC คนอื่นๆ ที่อยู่ในห้องเดียวกันถูกทางกองทัพส่งไปปฏิบัติภารกิจแข่งขันของกองทัพต่างๆ ในสหพันธรัฐ เนื่องจากหน่วยตอบโต้ของทหารหุ่นรบถูกยานรบหลักที่สองเอาไป ยานรบหลักที่สองก็เลยส่งกองกำลังทหารหุ่นรบหลักของตัวเองออกมา JMC ที่รับผิดชอบพวกเขาก็เลยต้องตามไปด้วย สุดท้ายบนยานรบหลักที่สองก็เลยเหลือ JMC แค่สามคน แต่ละห้องต่างทิ้ง JMC ไว้หนึ่งคนเพื่อทำหน้าที่
