รักษาความปลอดภัย ส่วนห้องของหลานลั่วเฟิ่งก็ทิ้งหลานลั่วเฟิ่งที่อายุน้อยที่สุดไว้
ดังนั้นเมื่อถึงเวลาทานข้าว หลานลั่วเฟิ่งก็ได้ไปทานข้าวคนเดียว เมื่อเธอนั่งลงเพิ่งจะเริ่มทานข้าว ก็มีคนผู้หนึ่งนั่งลงตรงข้ามเธอ เขาก็คือทหารหุ่นรบหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่เจอกันมาตลอดแต่ว่าเธอไม่รู้จักเขาผู้นั้น
ถึงแม้ว่าหลานลั่วเฟิ่งจะแปลกใจว่ามีที่นั่งว่างมากมายขนาดนั้นทำไมอีกฝ่ายถึงไม่นั่ง แต่ดึงดันมานั่งที่โต๊ะเธอ ทว่าเดิมทีนี่ก็เป็นโรงอาหารสาธารณะ นั่งลงบนที่นั่งได้ตามใจชอบ ถึงหลานลั่วเฟิ่งจะประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ทานอาหารของตัวเองต่อไป
แน่นอนว่าหลิงเซียวที่พยายามมุ่งมั่นสร้างโอกาสนี้จะถอยกลับโดยไม่ได้บรรลุเป้าหมายไปได้ยังไง ควรรู้ไว้ว่าเขาใคร่ครวญอย่างหนัก พยายามคิดหาทุกวิถีทางเพื่อที่จะได้มีโอกาสพูดคุยกันตามลำพัง เขาอาสารับภารกิจแข่งขันหุ่นรบเองถึงได้ส่ง JMC ที่น่ารำคาญพวกนั้นออกไปได้
อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยทักทายผู้หญิงมาก่อนก็เลยไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงถึงจะดีที่สุด สุดท้ายเขาก็เลือกใช้เสียงดึงดูดความสนใจของหลานลั่วเฟิ่งออกไปอย่างเงอะงะ
ดังนั้น หลิงเซียวก็เลยใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ ยาวสามครั้ง สั้นสองครั้ง หยุด หลังจากนั้นก็ยาวสามครั้ง สั้นสองครั้งอีก เขาเคาะลงไปเป็นจังหวะแบบนี้ ตอนแรกหลานลั่วเฟิ่งรู้สึกแปลกใจ ต่อมาเธอก็ถูกดึงดูดความสนใจ รู้สึกสงสัยขึ้นมาแล้ว เมื่อเธอเห็นว่ารอบด้านไม่มีคนสนใจทางน
