อยู่แถวหนึ่ง มันเป็นคำถามว่า ‘นี่เป็นหุบเขาที่สวยงาม แต่น่าเสียดายที่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีชื่อของมัน เวลานี้รบกวนคุณตั้งชื่อที่ฟังดูไพเราะให้มันสักชื่อเถอะ’
หลิงหลานเพิ่งจะกวาดสายตามองตัวอักษรแถวนี้จบ พู่กันด้ามเล็กที่ประณีตงดงามก็โผล่ขึ้นมาที่ด้านข้างกระดาษขาว
แปลกจัง ทำไมสถานที่ทันสมัยขนาดนี้ถึงมีของโบราณแบบนี้โผล่ขึ้นมาได้นะ?
หลิงหลานขมวดคิ้ว สายตาของเธอถูกพู่กันด้ามนี้ดึงดูดไป หลังจากนั้นยิ่งมองดูก็ยิ่งรู้สึกว่าผิดปกติอยู่บ้าง เนื่องจากลักษณะของพู่กันด้ามนี้ทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้าง เพียงแต่ชั่วขณะหนึ่งที่เธอนึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน
สถาบัน? หลิงหลานส่ายศีรษะเงียบๆ ตัดความเป็นไปได้นี้ทันที สถาบันก้าวหน้ามากเกินไป ถ้าหากบอกว่าด้านในจะมีของที่เหนือความเป็นจริงอยู่บ้าง หลิงหลานก็ยังเชื่อ แต่มีของโบราณที่แทบจะไม่ได้เห็นแล้วอย่างพู่กันแบบนี้ มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
เช่นนั้น ความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียวก็คือเธอเคยเห็นที่บ้านมาก่อน
ถ้าอย่างนั้นเธอเคยเห็นพู่กันคล้ายๆ แบบนี้ในบ้านตอนไหนกันนะ? ปกติแล้วสถานที่ที่พู่กันจะโผล่ขึ้นมาก็คือห้องหนังสือ แต่ห้องหนังสือของคฤหาสน์ตระกูลหลิงก่อนหน้านี้เป็นของบิดาเธอ ดังนั้นพู่กันทุกด้ามที่อยู่ด้านในต่างก็ดูยิ่งใหญ่เรียบง่ายมาก ไม่มีพู่กันที่ดูประณีงดงามแบบนี้แน่นอน เห็นแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นพู่กันที่ให้ผู้หญิงใช้…
ผู้หญิง? ห้องหนังสือ? หลิงหลา
