นพลันนึกถึงเรื่องหนึ่ง นั่นคือตอนที่เธอเพิ่งจะเริ่มเรียนเขียนอ่านได้ไม่นานก็ถูกมารดาเธอลากไปเรียนเขียนพู่กันในห้องหนังสือ บอกว่านี่เป็นธรรมเนียมของตระกูลหลิง ผู้สืบเชื้อสายของตระกูลหลิงทุกคนต่างก็ต้องเรียนรู้ทักษะนี้ ตอนนี้หลิงหลานดูน่าอนาถมาก มือน้อยๆ ของเธอไม่สามารถจับพวกพู่กันด้ามใหญ่ที่บิดาของเธอใช้ได้เลย สุดท้ายก็ได้แต่จับพู่กันเป็นไม้ถูกพื้นแสร้งทำเป็นไร้เดียงสาไม่รู้เรื่องรู้ราว
หลานลั่วเฟิ่งเห็นสีหน้า 囧 ของหลิงหลานก็ขบขันทันที แต่เธอก็รู้ว่าตัวเองสะเพร่าไป ไม่ได้เตรียมพู่กันด้ามเล็กที่เหมาะสมไว้ให้หลิงหลาน สุดท้ายเธอก็เลยหยิบพู่กันด้ามเล็กที่ตัวเองทะนุถนอมอย่างยิ่งมาให้หลิงหลานใช้ไปก่อนเพื่อให้หลิงหลานจับพู่กันเขียนได้ถูกต้อง เธอยังบอกหลิงหลานด้วยใบหน้าที่ภาคภูมิใจว่า นี่เป็นของแทนใจที่หลิงเซียวบิดาของเธอมอบให้เธอ
จำได้ว่าตอนนั้นเธอแขวะทันทีว่า พ่อขี้เหนียวเกินไปแล้ว ส่วนแม่ก็หลอกง่ายมากเกินไปจริงๆ ทำให้หลานลั่วเฟิ่งเขกหัวเธออย่างหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก แต่เนื่องจากพู่กันด้ามเล็กนั้นประณีตงดงามมากไปทำให้หลิงหลานเล่นกับมันด้วยความอยากรู้อยากเห็นรอบหนึ่ง แต่พอเริ่มวันที่สอง พู่กันด้ามเล็กนี้ก็ถูกหลานลั่วเฟิ่งเก็บเข้าไปในก้นหีบอีกครั้ง ของที่ใช้แทนก็คือพู่กันแท่งเรียวเล็กธรรมดาสุดขีด นับตั้งแต่นั้นมา หลิงหลานก็ไม่เคยเห็นพู่กันแทนใจด้ามนั้นอีกเลย
เวลาผ่านไปเกือบห้าปีทำให้หลิ
