ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาบนกระดาษขาว หลิงหลานมองอักษรตัวใหญ่สองคำนี้ก็โล่งใจ แต่ไม่นานเธอก็รู้สึกเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ ความกดดันตึงเครียดในเวลาหนึ่งนาทีเมื่อสักครู่นี้ทำให้เธอสิ้นเปลืองแรงใจอย่างมาก
อักษรตัวใหญ่สองคำหายไปอีกครั้ง หลังจากนั้นคำถามใหม่ก็ปรากฏขึ้น แต่คำถามเหล่านี้ไม่มีความยากอะไรเลย เนื่องจากเห็นได้ชัดว่านี่เป็นการแนะนำตัวเองอย่างหนึ่ง
‘ชื่อ-นามสกุล: หลิงหลาน!’
‘บิดา: หลิงเซียว!’
‘มารดา: หลานลั่วเฟิ่ง!’
‘อายุ: 7 ขวบ!’
‘บิดาของคุณชอบอะไรมากที่สุด?’ คำถามข้อห้าทำให้หลิงหลานอึ้งไป เธอเริ่มหยุดพู่กันในมือ หวนนึกถึงคำพูดของหลานลั่วเฟิ่ง
…
“หลิงหลานลูกรัก ลูกรู้ไหมว่าพ่อของลูกมีงานอดิเรกอะไร?” หลานลั่วเฟิ่งกำลังอุ้มหลิงหลาน หยิบภาพถ่ายร่วมกันของเธอกับหลิงเซียวขึ้นมา เอ่ยถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
หลิงหลานกลอกตาอย่างลับๆ แม่ของเธอไม่เคยบอกมาก่อน แล้วเธอจะไปรู้ได้ยังไงเล่า
“พ่อของลูกชอบหุ่นรบมาก ถึงขนาดที่บอกได้ว่า ในชีวิตเขานอกจากหุ่นรบแล้วก็ยังคงมีแค่หุ่นรบ บางครั้งแม่ก็หึงหุ่นรบของเขา แต่ว่าเวลาที่พ่อของลูกขับหุ่นรบนั้นเท่ที่สุดเลย ไม่มีใครเทียบเขาได้” คุณแม่หลานทำหน้าเคลิบเคลิ้มเริ่มบ้าผู้ชายอีกแล้ว ทำให้หลิงหลานที่เพิ่งจะอายุได้หนึ่งขวบกว่าใช้มือน้อยๆ ตีไปที่ใบหน้ายิ้มแย้มเจิดจ้าของหลิงเซียวในรูปภาพอย่างรุนแรง
“ความงามเป็นภัย!” หลิงหลานพึมพำเสียงเบา เมื่อเอ่ยถึงพ่อของเธอทีไร
