ยรู้สึกหงุดหงิดโมโห ถ้าหากรู้แต่แรกว่าเป็นแบบนี้ พวกเขายังจะทำตัวดีต่อแถวรออยู่ด้านล่างทำไมอีกล่ะ
หลิงหลานไม่สนใจความอิจฉาริษยาเกลียดชังของพวกนักเรียนที่อยู่ด้านล่างเลย เธอปล่อยแรงของสองเท้าแล้วสองมือก็จับขอบหน้าต่างทันที จากนั้นเธอก็พลิกตัวเข้าไปในร้านค้าจากนอกหน้าต่างด้วยความคล่องแคล่ว
อย่างไรก็ตาม เมื่อหลิงหลานมองเห็นเหตุการณ์ณ์ในร้าน เธอก็กลุ้มใจทันที เนื่องจากเธอบังเอิญเข้าไปตรงที่ตั้งประตูเทเลพอร์ตของการทดสอบพอดี พวกอาจารย์ที่เฝ้ารักษาลำดับอยู่ตรงนั้นก็จับเธอไว้ได้คาหนังคาเขา
อาจารย์เฒ่าที่มีหนวดสีขาวใช้นิ้วชี้มาที่เธออย่างสั่นเทาและกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “เธอเป็นใคร? อยู่ชั้นปีไหน? ทำไมถึงไม่รู้จักกฎระเบียบขนาดนี้?” ชุดที่หลิงหลานสวมอยู่เป็นเครื่องแบบสีแดงที่นักเรียนห้องสเปเชียลเอมีกัน ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเป็นพวกอัจฉริยะที่ได้รับพรจากสวรรค์ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาอยู่ชั้นปีไหน
หลิงหลานกวาดมองไปรอบหนึ่งอย่างรวดเร็วก่อนจะพบว่านอกจากอาจารย์เฒ่าที่โกรธมากแล้ว อาจารย์คนอื่นๆ โดยเฉพาะอาจารย์ที่อยู่ในรุ่นหนุ่มๆ ไม่ได้โกรธเธออย่างที่จินตนาการไว้ขนาดนั้น ถึงขนาดที่ยังมีอาจารย์บางคนยิ้มน้อยๆ เผยร่องรอยความชมเชยออกมาด้วยซ้ำ
เอ๋? เห็นได้ชัดว่าการกระทำแบบนี้ของเธอเป็นการทำลายลำดับที่กำหนดไว้ชัดๆ ถึงขนาดที่อาจจะก่อให้เกิดความวุ่นวายได้ ทำไมพวกอาจารย์ถึงไม่โกรธล่ะ? ถึงขนาดที่มีคนชมเชยด้วย
