ม่ต้องใช้เงินเท่าไหร่ครับ? ผมจะจ่ายเงินชดใช้”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร แค่หน้าต่างบานเล็กๆ เท่านั้น” ชายหนุ่มกล่าวด้วยรอยยิ้ม ปฏิเสธโดยไม่ยี่หระเอามากๆ
หลิงหลานกลับพูดอย่างจริงจังว่า “ผมเป็นคนทำ ผมก็ต้องรับผิดชอบ ทางสถาบันเคยสอนว่าจะหลีกหนีความรับผิดชอบของตัวเองไม่ได้”
คำพูดของหลิงหลานทำให้อาจารย์ทุกคนที่อยู่ที่นี่พยักหน้าเงียบๆ กระทั่งอาจารย์เฒ่าที่กำลังโมโหก็ลูบเคราสีขาวของตัวเองปลื้มอกปลื้มใจอย่างหาใดเปรียบ ใบหน้าที่เคร่งขรึมพลันอ่อนโยนลงมาก
เด็กร้ายกาจ! สายตาของทหารหนุ่มที่อยู่ข้างกายชายหนุ่มฉายแววเฉียบคมขึ้นมาวูบหนึ่ง แค่คำพูดประโยคเดียวก็สลายโทสะของอาจารย์เฒ่าไปได้ เขาคาดเดาล่วงหน้าได้เลยว่าสุดท้ายเรื่องนี้จะจบลงด้วยดี
“ฮ่าๆ ถ้ากระจกบานนี้แพงมากล่ะ? ฉันรู้ว่าพวกนักเรียนของสถาบันลูกเสืออย่างพวกเธอไม่มีเงินที่นี่มากเท่าไหร่นัก” ชายหนุ่มคล้ายกับจงใจก่อกวน เอ่ยด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มชั่วร้าย ในขณะเดียวกันก็เตือนหลิงหลานอยู่รางๆ ว่าถ้ายังไม่ทันได้แน่ใจผลลัพธ์ก็อย่ารีบรับปากเร็วขนาดนี้
หลิงหลานสะบัดข้อมือเบาๆ ของชิ้นเล็กๆ ที่อยู่ในมือพลันถูกซัดตรงไปที่เบื้องหน้าของชายหนุ่ม การกระทำนี้กะทันหันอย่างมาก แต่ชายหนุ่มกลับไม่ตื่นตระหนกเลยสักนิด เขายื่นมือขวาออกมารับไว้อย่างสบายๆ
การกระทำที่เฉียบคมทรงประสิทธิภาพนี้ทำให้คิ้วของหลิงหลานเลิกขึ้นน้อยๆ ดูเหมือนว่าเจ้าของร้านนี้ก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน ห
