คติเลยแม้แต่น้อย เป็นชายชราหัวแข็งที่ไม่เห็นแก่หน้าใคร ทางสถาบันก็ให้เขารับผิดชอบเรื่องการจัดลำดับด้วยสาเหตุนี้เช่นกัน อยากอาศัยความเข้มงวดของเขามาช่วยทำให้นักเรียนที่ดื้อรั้นในสถาบันรู้สึกเกรงกลัว ไม่นึกเลยว่ายังไม่มีโอกาสข่มขู่พวกนักเรียนที่ดื้อซนก็เจอเด็กฉลาดที่รู้จักการไปยังหนทางที่แหกคอกก่อนล่วงหน้าหนึ่งก้าว
อาจารย์หนุ่มๆ ต่างรู้สึกกลุ้มใจ ถ้าไม่ใช่เพราะมีอาจารย์ท่านนี้อยู่ละก็ พวกเขาคงให้หลิงหลานเข้าไปทดสอบนานแล้ว ช่วยไม่ได้ พวกเขาชอบนักเรียนที่มีความคิดนอกกรอบ เต็มไปด้วยความเป็นไปได้อันไร้ขีดจำกัดแบบนี้
หลิงหลานเองก็กลัดกลุ้มมากเช่นกัน เธอนวดหว่างคิ้วอย่างเต็มแรง ครุ่นคิดว่าควรจะแก้ไขปัญหายังไงดี ไม่ใช่ว่าเธอกลัวการรายงานความผิดของอาจารย์เฒ่าจริงๆ แต่เธอรู้สึกทนไม่ได้จริงๆ ที่ไปยั่วโมโหชายชราผมขาวคนนี้
หลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่ง เวลานี้ก็ได้ยินหลิงหลานเอ่ยปากถามว่า “ไม่ทราบว่าเจ้าของร้านนี้คือใครครับ?”
ชายหนุ่มที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาแอบกระซิบกระซาบมองดูเหตุการณ์ทางด้านนี้กับชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหาร ได้ยินคำถามของเด็กน้อยที่พังหน้าต่างก็รีบชูมือพูดว่า “ฉันเอง ฉันอยู่ตรงนี้” เขารอคอยว่าหลิงหลานจะแสดงอะไรต่อด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสนุกสนาน
หลิงหลานเห็นสีหน้าของชายหนุ่มก็ทำการตัดสินใจ เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยเอ่ยด้วยความจริงใจว่า “ขอโทษด้วยครับ! ผมพังหน้าต่างร้านคุณ ไม่รู้จะติดตั้งบานให
