กไปเที่ยวเล่นเลยหรือไง? ด้วยรูปลักษณ์ของผู้ใหญ่น่ะ?”
หลิงหลานอึ้งไป จากนั้นก็ยินดีเป็นบ้าเป็นหลัง “ฉันออกไปได้เหรอ? ไม่ได้ถูกจำกัดให้อยู่ในสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ?”
เสี่ยวซื่อเอ่ยเตือนอีกครั้งด้วยความไม่พอใจว่า “ลูกพี่ ฉันบอกเธอแล้วว่าฉันเทพนะ สำหรับฉันแล้วข้อจำกัดทุกอย่างในโลกเสมือนจริงต่างก็เป็นของเก๊ อืม ก็เหมือนกับที่เธอเคยพูดไว้ มันสร้างขึ้นบนกากเต้าหู้ ”
หลิงหลานใกล้จะดีใจแทบคลั่งแล้ว เธอคิดว่าตัวเองยังต้องถูกขังอยู่ในสถาบันลูกเสืออีกหลายปีถึงจะสามารถสัมผัสกับโลกที่ใหญ่ขึ้นได้ ไม่นึกเลยว่าเพราะเสี่ยวซื่อ ทำให้ตอนนี้เธอเข้าไปในสังคมหลัก ไปทำความเข้าใจโลกใบนี้อย่างแท้จริงได้
แต่หลิงหลานก็กลับคืนสู่ความสงบนิ่งอย่างรวดเร็ว การฝึกฝนในมิติการเรียนรู้มาหกปีทำให้หลิงหลานไม่มีทางตกอยู่ในสภาพลืมตัวได้นาน เธอปฏิเสธข้อเสนอของเสี่ยวซื่ออีกครั้ง เนื่องจากวันนี้เธอต้องใช้ไอดีและรูปลักษณ์ที่แท้จริงของตัวเองล็อกอินเข้าไปในโลกเสมือนจริง เพราะว่าวันนี้เป็นเวลาที่เธอจะไปเจอพวกเพื่อนๆ ในโลกเสมือนจริง
อย่างไรก็ตาม หลิงหลานก็บอกเสี่ยวซื่อว่าไว้ครั้งหน้ามีโอกาสก็ใช้รูปลักษณ์ที่ปลอมตัวเป็นผู้ใหญ่ไปเที่ยวเล่นที่โลกภายนอก ทำความเข้าใจโลกเสมือนจริงแห่งนี้ให้ดีๆ
หลิงหลานเดินไปที่เบื้องหน้าลำเสาแสงต้นนั้นภายใต้การเตือนของเสี่ยวซื่อ นี่เป็นช่องทางเทเลพอร์ตของโลกเสมือนจริง หลิงหลานลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ย่างเท้
