ามเสียใจว่า “น่าเสียดายที่ไม่รู้ว่าจะทำสำเร็จได้หรือไม่ วิถีนี้ต้องอาศัยตัวฉันคลำหาทางเอาเองค่ะ”
…
หลังจากที่หลิงหลานถูกวังวนสีดำดูดเข้าไปตั้งแต่ภาพแผ่นที่สอง ก็ไม่ได้ปรากฏฉากใหม่ขึ้นมา หากแต่เข้าไปในความว่างเปล่า มีเพียงสีเทากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ไม่มีของสิ่งใดอยู่เลย และหลิงหลานก็ลอยเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่านี้
ในขณะที่หลิงหลานกำลังงุนงงอยู่นั้น จู่ๆ โลกว่างเปล่าสีเทาไร้ขอบเขตก็บิดเบี้ยวขึ้นมา สุดท้ายก็เปลี่ยนรูปลักษณ์เป็นมังกรยักษ์สีเทาพุ่งเข้าใส่หลิงหลานที่อยู่กลางอากาศอย่างดุร้าย
ตอนนั้นหลิงหลานหวาดกลัวตกใจมาก แต่พอพบว่าร่างกายของตัวเองขยับเขยื้อนไม่ได้ ทำได้แค่เพียงจ้องมองมังกรยักษ์ตัวนี้กลืนเธอเข้าไปทั้งตัว
พริบตานั้นหลิงหลานเห็นภาพมากมาย เส้นทางที่อยู่ในโลกนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ จากนั้นเธอก็ได้ผ่านการทรมานและการรู้แจ้งของเส้นทางทั้งหมดกับภาพเหล่านั้น เมื่อหลิงหลานได้สติกลับมาอีกครั้งถึงค่อยพบว่าเธอยังคงยืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าใน สภาพสมบูรณ์ไร้ความเสียหาย ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างเมื่อสักครู่นี้เป็นเพียงฝันกลางวันเท่านั้น
เสียงหนึ่งที่เบาหวิวสุดขีดดังขึ้นมาจากที่ห่างไกล “วิถีนับไม่ถ้วนนี้มีเพียงวิถีเดียวที่เป็นของคุณ คุณจะเลือกวิถีไหน?”
“วิถี? ก็คือเส้นทางพัฒนาการที่ตัวฉันต้องการเหรอ?” หลิงหลานเอ่ยถามอย่างครุ่นคิด
“คุณเห็นเส้นทางเมื่อสักครู่นี้หมดแล้วไม่
