ใช่หรือ?” เสียงแผ่วเบาตอบกลับ
“ความเกลียดชัง ความบ้าคลั่ง ความอดกลั้น ความยับยั้งชั่งใจ การผูกมัด ความรับผิดชอบ ถึงขนาดที่ยังมีความเมตตาดีงามและการเข่นฆ่า ทุกคนต่างละทิ้งความสามารถบางอย่างของตัวเอง นี่ก็คือค่าตอบแทนของการพัฒนาการเหรอ?” การเลือกแบบนี้ทำให้หลิงหลานไม่ชอบเอามากๆ มันจำเป็นต้องสละทิ้งเพื่อแข็งแกร่งยิ่งขึ้นด้วยเหรอ?
“การรับและการตอบแทนก็ยุติธรรมดีแล้ว จะสละทิ้งหรือไม่ก็อยู่ที่ตัวเอง” เสียงเบาหวิวฟังดูเย็นชาไร้จิตใจ ทว่ามันก็เอ่ยเรื่องจริงเช่นกัน สุดท้ายทุกอย่างต่างก็เป็นการเลือกของตัวเอง
“ยุติธรรมเหรอ?” หลิงหลานหลับตาลง ตระหนักถึงความโศกเศร้าและการรับรู้ที่ได้จากในภาพพวกนั้นอีกครั้ง สุดท้ายคนเหล่านั้นต่างก็กลายเป็นคนเหนือคน ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของมวลมนุษย์ แต่พวกเขาก็สูญเสียสิ่งสำคัญบางอย่างไปเช่นกัน ต่อให้เป็นคนที่เลือกวิถีแห่งมิตรภาพ เขาก็สูญเสียครอบครัวไปเหมือนกัน เมื่อโลกหล้าอยู่กันอย่างภราดรภาพ ทุกคนปฏิบัติต่อกันอย่างเสมอภาพกันแล้ว ครอบครัวของเขาจะนับว่าเป็นอะไรได้อีกล่ะ?
เธอไม่เชื่อว่าตอนแรกที่คนผู้นั้นเลือกการพัฒนาการสู่วิถีมิตรภาพคือการทำเพื่อตัวเองเพียงอย่างเดียว มีความเป็นไปได้สูงว่าอาจจะทำเพื่อครอบครัว แต่ผลกลับแตกต่างจากความต้องการที่อยากที่แข็งแกร่งขึ้นในตอนแรกโดยสิ้นเชิง เช่นนั้นการแข็งแกร่งขึ้นแบบนี้จะไปมีความหมายอะไรอีกล่ะ?
หลิงหลานอยากแข็งแกร่งขึ้นจริงๆ เพ
