ดทีละอันและพบว่าเธอหาวิถีของตัวเองไม่เจอ เธอเอ่ยด้วยความไม่พอใจว่า “ไม่ใช่คุณบอกว่าในนี้มีวิถีที่เหมาะสมกับฉันเหรอ? ทำไมฉันดูแล้วมันไม่มีเลยล่ะ?”
เสียงแผ่วเบาดังขึ้นอีกครั้งว่า “วิถีบนโลกมีเป็นพันเป็นหมื่น คุณจะรู้ได้ยังไงว่าในนี้ไม่มีวิถีที่เหมาะสมกับคุณอยู่?”
หลิงหลานตอบกลับรวดเร็วยิ่งว่า “พูดอีกอย่างก็คือ วิถีที่ฉันเห็นพวกนี้เป็นแค่บางส่วนจากในนั้น? นี่มันแปลกพิลึกแล้ว ทำไมไม่ให้ฉันดูให้หมดล่ะ?”
เสียงเบาหวิวดังขึ้น มันไม่ได้ไร้ความรู้สึกและเย็นเยียบหาใดเปรียบเหมือนกับก่อนหน้านี้ คราวนี้มันมีความไม่พอใจเล็กน้อย “จังหวะและความบังเอิญทำให้คุณได้รับความลับสวรรค์ของวิถีบางอย่าง คุณอย่าได้คืบจะเอาศอก”
หลิงหลานไม่สนใจความขุ่นเคืองของเสียงนี้ ในตรงกันข้ามเป็นเพราะการตอบกลับของเสียงนี้ทำให้ในใจเธอมีคำตอบแล้ว “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันไม่ขอเลือกพวกวิถีที่คุณให้ฉันเห็น”
คำตอบของหลิงหลานทำให้เสียงแผ่วเบาตกตะลึง “เพราะอะไร?” พวกคนก่อนหน้านี้ต่างทำหน้าตื่นเต้นยินดีเลือกวิถีหนึ่งในนั้น ทำไมคนผู้นี้ถึงตัดใจทิ้งโอกาสดีแบบนี้ไปได้? มันรู้สึกรับไม่ได้อยู่บ้าง
“ไม่ใช่คุณบอกว่า วิถีบนโลกนี้มีเป็นพันเป็นหมื่นเหรอ? ฉันต้องหาวิถีที่เหมาะสมกับฉันมากที่สุดสิ” หลิงหลานใช้คำพูดของมันมาตอบคำถามของมัน ในคำพูดดูหยอกล้อชัดเจนมาก
เสียงบางเบานั้นพลันลนลานขึ้นมา “วิถีที่ฉันมอบให้คุณเหล่านั้นต่างก็เป็นวิถีที่สามารถทำ
