บเตือนอีกครั้ง
“ไม่มีวันเสียใจ” เธอเป็นคนละโมบ เธอไม่ยอมตัดความรู้สึกพวกนั้นไป บางทีสุดท้ายการโลภมากนี้อาจจะทำให้เธอสูญเสียโอกาสที่จะสัมผัสวิถีไป แต่เธอเชื่อว่าต่อให้หาวิถีของเธอไม่เจอ เธอก็ยังแข็งแกร่งขึ้นได้
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ปิดการถ่ายทอดวิถีของมิติการเรียนรู้….” ในเมื่อโฮสต์ไม่ต้องการ การถ่ายทอดวิถีของมิติการเรียนรู้ก็ไม่จำเป็นต้องมีอยู่
หลังจากเสียงนี้ หลิงหลานก็รู้สึกว่าภาพของวิถีต่างๆ ที่เดิมทีอยู่ในห้วงสติกำลังถูกถอดออกไป การตระหนักรู้แจ้งพวกนั้นก็หายไปเช่นกัน สุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นเสียงที่ดังสะเทือนลั่นฟ้าราวกับสายฟ้าฟาดว่า “วิถีคืออะไร?”
หลิงหลานพูดพรวดออกไปว่า “จิตใจที่แท้จริงของมนุษย์!”
เสียงสะท้อนของคำว่าจิตใจที่แท้จริงของมนุษย์ดังก้องไปทั่วทั้งมิติ รัศมีโชติช่วงในแววตาของหลิงหลานสว่างมากขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นเธอก็เอ่ยอย่างแน่วแน่อีกครั้งว่า “ใช่แล้ว จิตใจที่แท้จริงของมนุษย์”
“แล้ววิถีของเธอคืออะไร?”
“อิสระ ไร้ข้อผูกมัด ดังนั้นวิถีของฉันก็ควรจะเป็นวิถีแห่งอิสระ มันไม่ควรถูกจำกัดว่าเป็นวิถีอะไร…มันเป็นวิถีอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
หลิงหลานเงยหน้าขึ้นฉับพลัน รัศมีเรืองรองในแววตาคล้ายกับสามารถส่องแสงไปทั่วทั้งมิติเสมือนจริงนี้ “ดังนั้น ฉันจะตั้งชื่อวิถีของฉันว่า วิถีครอบงำ”
“ยินดีด้วย คุณผ่านแล้ว” เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้งบอกข่าวดีนี้ให้กับหลิงหลาน ยังไม่ทันที่หลิงหลานจะเอ่ยถามต่อ
