อไม่ช่วยก็อยู่ที่ฉัน จะตายหรือไม่ตายก็อยู่ที่ตัวพวกนายเอง…” หลิงหลานทิ้งคำพูดประโยคนี้ก็หันกายเดินไปโดยไม่อาลัยอาวรณ์เลยสักนิดเดียว
หลิงหลานทำการเลือกของเธอในชั่วพริบตา เธออยากจะเป็นคนที่มีอิสระในจิตใจ ทำเรื่องที่ตัวเองอยากทำ ไม่ใช่ทำเพื่อความดีความชั่วในสายตาชาวโลกจนไปควบคุมการกระทำของตัวเอง
หลิงหลานค่อยๆ ออกห่างจากหมู่บ้านที่นองเลือดแห่งนั้น ก่อนจะมาถึงด้านบนเนินเขาดินเหลืองที่รกร้างว่างเปล่า หลิงหลานไม่รู้ว่าการเลือกนี้ถูกต้องหรือไม่ แต่เธอไม่รู้สึกเสียใจภายหลังเลย ตรงกันข้ามในใจกลับผ่อนคลาย เนื่องจากภารกิจคราวนี้ทำให้เธอคิดเส้นทางที่ตัวเองอยากไปได้ชัดเจนแล้ว เพื่อที่จะไม่ถูกผูกมัดควบคุม เพื่อที่จะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระเสรี เพื่อที่จะสามารถให้กำเนิดเด็กที่ยอดเยี่ยมแน่นอน เธอจำเป็นต้องแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น!
ในขณะที่หลิงหลานอยากจะตะโกนเสียงดังระบายความกลัดกลุ้มในใจ ทันใดนั้นเบื้องหน้าเธอก็ปรากฏวังวงสีดำอีกครั้ง ดูดเธอเข้าไปในชั่วพริบตา
เชี่ย มาอีกแล้ว! หลิงหลานมีโอกาสพูดแค่ประโยคนี้เท่านั้นก็ถูกวังวนสีดำกลืนกินไปจนหมด
บนที่ราบสูงดินเหลืองกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง ราวกับว่าหลิงหลานไม่เคยปรากฏตัวขึ้นมาก่อน
….
หมายเลขหนึ่งนั่งใคร่ครวญอยู่ในมิติของเขา ในเวลานี้เองใจเขาก็กระตุกขึ้นหลังจากนั้นเขาก็หายตัวไปในชั่วพริบตา ในขณะเดียวกันหมายเลขห้ากับหมายเลขเก้าก็ทำหน้าตื่นเต้นยินดี ทยอยก
