ถือของเส็งเคร็งที่ไม่รู้ว่าคืออะไร ก็ทยอยกันหัวเราะยกใหญ่ขึ้นมา ถึงขนาดที่มีความตื่นเต้นยินดีที่เหยื่อส่งตัวเองมาถึงหน้าประตู
ผู้หญิงคนแก่หลายคนที่ถูกมัดอยู่ตรงนั้นก็ร้องเสียงดังด้วยความตื่นตระหนกว่า “รีบวิ่งไป อย่าเข้ามา!” ตอนนี้สามารถ หนีไปได้กี่คนก็หนีไปเท่านั้นเถอะ
ในหมู่สิบเจ็ดคนนั้นมีหัวหน้ากลุ่มเล็กอยู่คนหนึ่ง เขาส่งสัญญาณให้คนที่อยู่ข้างกายประมาณสิบคนออกไปจับคนที่รนหาที่ตายเหล่านั้นกลับมา
หลิงหลานสงบนิ่งมองชายสิบคนผ่านข้างกายเธอและพุ่งไปที่แอ่งเขา ส่วนพวกเด็กหนุ่มก็กลัวหัวหดหันหลังวิ่งหนีไปท่ามกลางเสียงร้องตะโกนของญาติพี่น้อง การกระทำของพวกเขาย่อมกระตุ้นให้ชายสิบคนที่ไล่ตามมาหัวเราะลั่น
เจ็ดคนที่เหลือไม่ได้หยุดเกมเข่นฆ่าของพวกเขา หัวหน้าให้ลูกน้องหนึ่งในนั้นจับผู้หญิงที่ตะโกนบอกให้คนอื่นวิ่งหนีออกมา แต่คราวนี้คนที่พวกเขาเลือกสังหารไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น หากแต่เป็นเด็กหญิงตัวน้อยอายุประมาณสามสี่ขวบที่กำลังกอดเธอแน่นขณะอยู่บนตัวเธอ
ลูกน้องอีกสองคนออกมาฉุดเด็กหญิงคนนั้นจากบนตัวมารดาของเธออย่างป่าเถื่อน ไม่สนใจเสียงร้องไห้คร่ำครวญของเด็กหญิงตัวน้อยเลยสักนิดเดียว พวกเขารัดสองมือของเธอไว้แน่น เตรียมแขวนเธอไปบนต้นไม้สักต้นที่อยู่หน้าหมู่บ้าน และบนต้นไม้นั้นก็แขวนคนในหมู่บ้านมากมายที่ถูกฆ่าตายไว้เต็มไปหมดแล้ว
ผู้หญิงคนนั้นเห็นแล้วก็คลุ้มคลั่งไปโดยสิ้นเชิง เธอกระโจนเข้ามาโดยไม่ลังเลเลย
