การพวกมันในพริบตาได้ แต่จะทำอย่างไรให้พวกมันลดความระแวดระวังลงเพื่อให้เธอเข้าไปใกล้ได้…นี่คือปัญหาเพียงอย่างเดียวของหลิงหลาน และตอนนี้ปัญหานี้ก็ไม่มีแล้ว
หลิงหลานร้องตกใจขณะที่ถูกอีกฝ่ายคว้าตัวไว้ เธอดีดดิ้นสุดชีวิต แต่ร่างกายของเด็กเล็กๆ จะสลัดแรงป่าเถื่อนของผู้ใหญ่ออกได้อย่างไร? ชายคนนั้นหิ้วหลิงหลานเดินกลับไปด้วยความรื่นเริง มีดทหารในมือซ้ายของหลิงหลานที่อยู่ด้านหลังเขาถูกจ่อไปที่ตำแหน่งหัวใจของอีกฝ่ายแล้ว ขอเพียงมีการเคลื่อนไหวผิดแปลกไป มีดทหารก็จะแทงเข้าไปข้างในอย่างไร้ซึ่งความเมตตา
“หัวหน้า มีเจ้าหนูน้อยที่น่ารักด้วยแหละ” เดรัจฉานที่จับกุมหลิงหลานไว้โยนหลิงหลานไปยังเบื้องหน้าหัวหน้าของพวกเขา หลิงหลานมองพวกเขาด้วยสายตาหวาดหวั่นพรั่นพรึง
ส่วนพวกคนที่เดิมทีวิ่งหนีอยู่นั้น เวลานี้พวกเขาถูกผู้ร้ายคนอื่นๆ ล้อมเอาไว้แล้ว บีบพวกเขาให้เดินเข้ามาหาหลิงหลาน พวกเขาเป็นเพียงพวกคนน่าสงสารที่กำลังถูกหยอกล้อเท่านั้น แน่นอนที่สุด ทำให้พวกเขาเข้าใจผิดมาตลอดว่าพวกเขายังมีโอกาสรอดชีวิตต่อไปได้
จากมุมมองของหลิงหลานเห็นว่า พวกคนที่ถูกดาบกระบี่ต้อนกลับมานี้ต่างทำหน้าสิ้นหวังเป็นคนตาย จู่ๆ ความเร็วของศัตรูก็ระเบิดขึ้นมา ทำให้พวกเขารู้ว่าไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความหวังอยู่เลยจริงๆ ดังนั้นพวกเขาเลยยอมแพ้แล้ว
ทำไมพวกเขาต้องยอมแพ้ด้วยล่ะ? แล้วไม่ยอมต่อสู้หน่อยเหรอ? หลิงหลานเกลียดความล้มเหลวและการยอมแพ้มากท
