ี่สุด ชีวิตเป็นของตัวเอง ต่อให้สุดท้ายมันต้องจบลง นั่นก็ควรให้ตัวเองเป็นคนเลือกไม่ใช่หรือไง?
“ดูไม่เหมือนคนจากหมู่บ้านพวกมันเลยนะ โตมาได้มีน้ำมีนวลจริงๆ” หัวหน้าสังเกตเห็นความแตกต่างระหว่างหลิงหลานกับคนอื่นๆ ได้ในทันที คิ้วของเขาขมวดมุ่นเล็กน้อย ในแววตาก็มีความงุนงงและสงสัยอยู่บ้าง
สีหน้าของหลิงหลานไม่ได้เปลี่ยนไป นอกจากความตื่นตระหนกแล้วก็ยังเป็นความตื่นตระหนกอยู่ดี แสดงออกถึงการตอบสนองของเด็กอายุหกขวบยามเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้าและอันตรายออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบและชัดเจน… อืม ต้องขอบคุณอาจารย์หมายเลขห้าที่สอนของที่มีประโยชนและไร้ประโยชน์พวกนี้ และตอนนี้มันก็มีประโยชน์จริงๆ
“อาจจะเป็นเด็กในกลุ่มพ่อค้าก็ได้ เมื่อวานพวกเราปล้นฆ่ากลุ่มพ่อค้าที่ถนนเก่าไม่ใช่เหรอ?” หนึ่งในคนเหล่านั้นคัดค้าน ตอนที่ปล้นชิงจะมีปลาเล็ดรอดจากแหบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา
คำพูดของลูกน้องคลี่คลายความสงสัยของหัวหน้า แน่นอนว่าเดิมทีเขาก็ไม่ได้สงสัยมาก แค่รู้สึกงุนงงเล็กน้อยเท่านั้น ถึงยังไงเด็กอายุห้าหกขวบจะทำเรื่องอันตรายอะไรได้? ต่อให้หยิบมีดทำครัวมาก็ได้แต่กังวลว่าเขาบาดตัวเขาเองหรือเปล่า
“ไม่ผิด ถ้างั้นเราก็มาสนุกกันเถอะ” คำพูดของหัวหน้าทำให้คนที่อยู่รอบๆ หัวเราะขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ถึงขนาดที่มีหลายคนคันไม้คันมืออยากจะลงมือทรมานเจ้าหนูน้อยที่น่าสงสารนี้ด้วยตัวเอง ความหวาดกลัวสุดขีดบนใบหน้าของเด็กจะน่าสนใจไหมนะ?
ส่วน
