พวกคนอื่นๆ ที่ถูกไล่ต้อนให้เข้ามาดูก็ไม่กล้าส่งเสียงเลย พวกเขากลัวว่าถ้าตัวเองส่งเสียงออกมาเล็กน้อย คนที่ถูกทรมานสังหารอาจจะเป็นตัวเขาเองก็ได้
แน่นอนว่ามีหลายคนถึงขั้นมีความคิดชั่วร้ายว่า ถ้าหากเด็กคนนี้ทำให้พวกปีศาจเหล่านี้รู้สึกพอใจแล้ว พวกมันก็จะไม่ฆ่าพวกเขาใช่หรือเปล่า…
เดิมทีหลิงหลานก็ไม่ได้หวังกับคนพวกนี้อยู่แล้ว แต่เธอไม่คาดคิดเลยว่า ในคนกลุ่มนี้จะมีคนที่เอ่ยปากขอร้องเพื่อเธอด้วย “ขอร้องล่ะ พวกนายปล่อยเขาไปเถอะ เขาเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง…”
สายตาของเธอเห็นว่า คนที่พูดก็คือเด็กหนุ่มที่ถูกชายชราผลักคนนั้นนั่นเอง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความวิงวอน แน่นอนว่ามีความสิ้นหวังอยู่มากกว่า บางทีเขาอาจจะรู้ว่าเอ่ยปากไปก็ไม่ได้ผล แต่เขาก็ยังพูดไปเพื่อความหวังและความเป็นไปได้ที่แทบไม่มีอยู่
………………………………………………….
