ู้จักย่อมมีอันตรายที่ไม่รู้จักอยู่
หลิงหลานลงสู่พื้นอย่างมั่นคงแล้ว เธอก็สำรวจรอบๆ จุดที่เธอร่วงลงมาอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าไม่มีอันตรายใดๆ อยู่จริงๆ เธอจึงค่อยตรวจสอบหุบเขาที่งดงามตรงหน้า
ทิวทัศน์ในหุบเขาสวยงามอย่างยิ่ง ไหล่เขาอยู่ห่างไกลออกไป มีต้นไม้มากมายนับไม่ถ้วน พื้นที่สีเหลืองทองนี้ พื้นที่สีแดงอร่ามตรงนั้น และยังมีพื้นที่สีเขียวขจีอีกมากมาย บริเวณตีนเขามีผืนหญ้าเขียวขจีเติบโตขึ้น ปะปนไปกับดอกไม้ป่าหลากสี สั่นไหวอยู่ท่ามกลางลม
ยังมีลำธารสายน้อยที่ไหลผ่านทุ่งดอกไม้ต้นหญ้า มันซ่อนตัวและเปิดเผยให้เห็นเป็นครั้งคราว จึงมีความงามที่ดูขวยเขินราวกับอุ้มผีผาอำพรางไว้อยู่ครึ่งหนึ่ง ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่ยากแก่การอธิบายของมัน เมื่อมันเข้ามาใกล้เธอที่อยู่ทางด้านนี้ ทันใดนั้นลำธารก็ขยายกว้างขึ้นมากมาย กลายเป็นแม่น้ำสายน้อยที่ไม่ลึกไม่ตื้นเกินไป ข้างในยังมีปลาขนาดเท่าฝ่ามือกำลังเวียนว่ายอย่างมีความสุข
บนริมฝั่งแม่น้ำมีดอกไม้ป่าแพรวพราวหลากสีสันก็แผ่กระจายไปทั่วตรงนั้น สายธารไหลผ่านหินกรวดสีสันต่างๆ ไปเบาๆ ทั้งสองด้านส่องสว่างแพรวพราว ดินแดนเทพนิยายของโลกมนุษย์ก็ลอดเข้ามาในสายตาเธอเช่นนี้เอง ทำให้หลิงหลานเกิดเข้าใจผิด ราวกับว่าเธอได้กลับไปสู่โลกในชาติที่แล้วของตัวเอง…
ถึงแม้ว่าพวกทิวทัศน์งดงามที่เธอเห็นในตอนนั้นจะเป็นเพียงรูปภาพอันล้ำค่าบนอินเตอร์เน็ต แต่เธอก็ยังจำทิวทัศน์สวยงามที่ทำให้
